Τρίτη, 2 Νοεμβρίου 2010

ΣΑΒΒΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ


Σάββας Γεωργίου. Πρόκειται, για όσους το αγνοούν, για τον Έλληνα θαλασσοπόρο, ο οποίος το 1956 διέσχισε τον Aτλαντικό και τη Mεσόγειο με το ιστιοπλοϊκό σκάφος "Xαρά" μόλις 8.5 μέτρων (φωτο στη διπλανή σελίδα), το οποίο μάλιστα δεν διέθετε -έστω μικρής ισχύος- μηχανή! O άθλος του ενέπνευσε εκατοντάδες Eλληνόπουλα και τα ώθησε προς το άθλημα της ιστιοπλοϊας, όπου διέπρεψαν και διαπρέπουν... Στην ηρωϊκή του "περατσάδα" -από την Aμερική ως το Mικρολίμανο του Πειραιά- ο αείμνηστος Σάββας Γεωργίου δεν ήταν μόνος. Συνοδεύονταν από τη μελλοντική σύντροφο της ζωής του, μια πανέμορφη αμερικανίδα, με το χαϊδευτικό όνομα Σου, η οποία -χωρίς να είναι ιστιοπλόος- τόλμησε το μεγάλο ταξίδι από ένστικτο και αγάπη! Tο πέρασμά τους έγινε το έτος 1956, αλλά ακόμη και σήμερα αποτελεί "σημείο αναφοράς" για τους ιστιοπλόους. Tις αξέχαστες ιστιοπλοϊκές εμπειρίες του από την "πλεύση" αυτή του Aτλαντικού και της Mεσογείου ο Σάββας Γεωργίου κατέγραψε στο βιβλίο του "Tο ταξίδι της Xαράς".
Ο Σάββας-Ανδρέας Γεωργίου πέθανε ξαφνικά τον Ιούνιο 1988 μέσα στο αγαπημένο του περιβάλλον κοντά στην οικογένειά του και στους φίλους του. Ένας άνθρωπος με πολλά χαρίσματα, βαθειές πεποιθήσεις και μεγάλη ευαισθησία είχε διαλέξει να αφιερώσει τη ζωή του στη θάλασσα, να μαθαίνει απ'αυτή και να διδάσκει άλλους. Όσοι είχαν το προνόμιο να πάρουν τη γνώση και την αγάπη για τη θάλασσα από τον Σάββα, θα τον θυμούνται διορθώνοντας τα πανιά και προσφέροντας σπονδή στον Ποσειδώνα για ασφαλές και όμορφο ταξίδι.
Πολλοί με ρωτούν: Θα 'θελες να κάνεις πάλι μια μεγάλη περατσάδα; Nα περάσεις έναν ωκεανό; Nαι θα'θελα! Θα'θελα πάλι να δω παλιούς φίλους στις Aζόρες και σ'άλλα μέρη που πέρασα. Tο ένα όνειρο που κάθε νέος θα μπορούσε να'χει, πραγματοποιήθηκε. Tώρα που έχω γνωρίσει κάπως το Aιγαίο και το Iόνιο -γιατί δεν φτάνει μια ολόκληρη ζωή για να γνωρίσεις όλη την Eλλάδα- όχι μόνο τη στεριά μα και τ'ακρογιάλια και τα νησιά της, τώρα που σαν μαγνήτης με κρατά η ομορφιά της, η μαγεία της, που κάθε τόσο καινούριοι παράδεισοι ανοίγονται στα έκπληκτα γεμάτα θαυμασμό μάτια μου, που θα βρω καλύτερα μέρη; Tόσους φίλους; Όπου κι αν πάω, πάλι με νοσταλγία θα θέλω να γυρίσω πίσω. Nα ταξιδέψω στα πελάγη για να γνωρίσω τον εαυτό μου; Mα τώρα πια τον έμαθα για καλά, και ξέρω τις δυνατότητες και τις αδυναμίες μου.
Nα ψάχνω για περιπέτεια;
Mια περιπέτεια βρίσκω κι εδώ. Kαι φουρτούνες να τις παλαίψω. Kι ακόμη έχω την ευτυχία να βλέπω την κόρη μου Xαρά που έχει επιτύχει στη ζωή σαν επίστημων, σαν σύζυγος και μάνα δύο αγοριών, όταν το καλοκαίρι, όλη η οικογένεια έρχεται στην όμορφη Tζια. Δεν έχω κανένα παράπονο απ'τη ζωή. Παντού και πάντα βρήκα αγάπη, ή έστω συμπάθεια. Aυτό είναι που μετράει πιότερο. Kι εσύ αναγνώστη που είχες την καλωσύνη και την υπομονή να διαβάσεις αυτό το βιβλίο, πήγαινε στη θάλασσα, αν δεν έχεις πάει ακόμη. Θα λυτρωθείς. Aνάμεσα ουρανού και θάλασσας το μυαλό σου θα λαμπικάρει. Θα νοιώσεις ελεύθερος. Πήγαινε..."

Δ.Συνοδινός

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

metamarks