ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΔΡΑ ΤΟΥ 1959

ΛΑΙΚΗ ΑΓΟΡΑ
ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΛΙΑ

ΛΑΓΟΥΔΕΡΑ

ΞΕΝΟΙΑΣΤΕΣ ΒΡΑΔΙΕΣ
ΣΤΗ ΛΑΓΟΥΔΕΡΑ

ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΒΥΖΑΝΤΙΟΣ ΚΚΑΙ
ΠΑΝΤΛΕΛΑΚΗΣ

ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΒΥΖΑΝΤΙΟΣ ΜΕ ΠΑΡΕΑ
ΣΤΗ  ΛΑΓΟΥΔΕΡΑ

ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΒΥΖΑΝΤΙΟΣ

Ο ΜΠΑΜΠΗΣ ΜΩΡΕΣ ΣΤΟ ΤΑΜΕΙΟ
ΤΗΣ ΛΑΓΟΥΔΕΡΑΣ

ΠΑΝΤΕΛΗΣ  ΚΟΥΝΤΟΥΡΙΩΤΗΣ
Ι. ΜΥΡΙΚΛΗΣ, Θ. ΚΑΛΛΙΤΣΑΣ ΚΑΙ
ΜΠΑΜΠΗΣ ΜΩΡΕΣ ΣΤΗ ΛΑΓΟΥΔΕΡΑ

Καπετάν Ανδρέας Τρίτσος. Η άγνωστη ιστορία ενός ήρωα

Ο καπετάν Ανδρέας Τρίτσος ανήκε στην τάξη των πλοιοκτητών και νοικοκυραίων της Ύδρας.  Παντρεύτηκε την κόρη του γνωστού προύχοντα Νικόλα Μπουντούρη, ενώ ο μεγαλύτερος αδελφός του Δημήτριος πήρε την αδελφή των Λαζάρου και Γεωργίου Κουντουριώτη.

Ο Ανδρέας πριν το 1812 είχε γίνει ιδιοκτήτης μεγάλου τρικάταρτου και όπως όλοι οι συμπατριώτες του, συχνά παραβίαζε τους αποκλεισμούς που είχε επιβάλει ο Νέλσων στα γαλλικά και ισπανικά παράλια και μοσχοπουλούσε τα φορτία του. Γιατί δεν ήταν μόνο καπετάνιος και εφοπλιστής, ήταν και έμπορος σιτηρών.  Στις αρχές του 1821 είχε τέσσερα καράβια εξοπλισμένα με αρκετά κανόνια για την άμυνα κατά των πειρατών.

Όταν ξέσπασε η Επανάσταση, καπετάνευε το μεγαλύτερο και καλύτερο καράβι του, που έφερε ρώσικη σημαία και κατά κακή του τύχη βρισκόταν στη Μαύρη Θάλασσα, προς τα στενά για την Μεσόγειο.

Μόλις έφτασε στην Πόλη, οι Τούρκοι έπιασαν τον καπετάν Τρίτσο με όλο του το πλήρωμα και τους έριξαν στα μπουντρούμια.  Μετά μερικές μέρες, ο ναύαρχος διοικητής του Ναυστάθμου τον κάλεσε και του δήλωσε ότι του προσφέρανε το καπετανιλίκι μερικών καραβιών του τούρκικου στόλου με την προϋπόθεση να προσκυνούσε τον Προφήτη τους.  "Τι να σου πω" του απάντησε.  "Ευχαριστώ την Μεγαλοσύνη του για την μεγάλη τιμή που μου κάνει. Έχω κει κάτω στην Ύδρα γυναίκα και πέντε παιδιά.  Πρέπει να τ' απαρνηθώ όλα. Τα ίδια μου τα παλικάρια θα με ξεκάνουνε μόλις βρεθώ μπροστά τους."  "Σκέψου το καπετάνιο.  Στην αρμάδα μας υπάρχουν θέσεις και για τα παλικάρια σου."

Οι υπόλοιποι από το πλήρωμα τον συμβούλεψαν να δεχτεί στα ψεύτικα ν' αλλάξει την πίστη του προκειμένου να σωθούν και να σαμποτάρουν τους Τούρκους. 

"Πασά μου, απάντησε στον Τούρκο διοικητή,  δεν γίνεται.  Εγώ χριστιανός γεννήθηκα και  έτσι θα πεθάνω.  Κι εσείς τι εκτίμηση θα είχατε για έναν άνθρωπο που αρνήθηκε την πίστη των γονιών του? Άσε με ν' ακολουθήσω το κισμέτ μου."

Ο Κανάρης μετά το κατόρθωμα κατά του
τουρκικού στόλου στη Χίο. Έργο του Φον Ες

Οι Τούρκοι όμως αποφάσισαν να τον χρησιμοποιήσουν αναγκαστικά ως πιλότο και τιμονιέρη στα δύσκολα περάσματα μέσα από ο ελληνικό αρχιπέλαγος..Τοποθετήθηκε εκείνος και όλο του το πλήρωμα στη ναυαρχίδα του τουρκικού στόλου, για να μανουβράρουν τα πανιά του μεγάλου πλοίου.  Αυτό έγινε λίγες μέρες μετά την ανατίναξη της τουρκικής ναυαρχίδας από τον Κανάρη στο στενό της Χίου.

Κατά το μυστικό σχέδιο πολεμικών επιχειρήσεων της Τουρκίας, που είχε εκπονηθεί από το Γενικό Επιτελείο της Αυστρίας, κατ' εντολήν του Μέτερνιχ, προβλέπονταν ορισμένες συνδυασμένες επιχειρήσεις στρατού και στόλου για την γρήγορη κατάπνιξη της επανάστασης.   Οι πρώτοι στόχοι των Τούρκων ήταν η τροφοδότηση της στρατιάς του Δράμαλη στο Αργολικό πεδίο, ο εφοδιασμός με πυρομαχικά και τρόφιμα του φρουρίου του Ναυπλίου που πολιορκούσαν οι επαναστάτες και η καταστροφή των δύο μεγάλων ναυτικών κέντρων των επαναστατών, της Ύδρας και των Σπετσών .

Η ΣΦΑΓΗ ΤΟΥ ΔΡΑΜΑΛΗ

Ο ναύαρχος συμβουλευόταν τον καπετάν Τρίτσο για την ασφάλεια του ταξιδιού, ενώ εκείνος κατάλαβε πολλά για τα σχέδια των Τούρκων και τους παραπλανούσε όσο μπορούσε.  Βεβαίωσε τον ναύαρχο ότι ο Αργολικός κόλπος είχε πολλές ρηχές μεριές και επικίνδυνες για τα καράβια, και ότι το στενό της Ύδρας ήταν σπαρμένο με νησάκια ξέρες και ύφαλους.  Έτσι ο ναύαρχος προτίμησε να πλεύσει προς Πάτρα όπου τον περίμενε ο Μεχμέτ πασάς ο οποίος δεν βιάστηκε να τροφοδοτήσει τον Δράμαλη όπου αποδεκατισμένος είχε υποχωρήσει στην Κόρινθο.

Μετά από αυτό ο τούρκικος στόλος με 87 καράβια κατευθύνθηκε προς το στενό της Ύδρας  προκειμένου να καταστρέψουν πρώτα τις Σπέτσες και μετά την Ύδρα. Και στο τιμόνι της τούρκικης ναυαρχίδας ο καπετάν Τρίτσος.

"Τη νύχτα , σαν θα παίρνουμε τη βόλτα δίπλα στο Δοκό, θα το κάτσω το καράβι.  Σαν κάτσουμε, βουτείχτε όλοι στη θάλασσα για να γλυτώσετε κολυμπώνας.  Από το Δοκό περάστε στην ύδρα και πέστε τα μαντάτα στον κυρ Λάζαρο, για να στείλει αμέσως μπουρλότα να κάψουνε την καθισμένη καπιτάνα.  Εγώ είμαι χαμένος για χαμένος.  Άκου πες στη γυναίκα μου και τα παιδιά μου να δώσουν όλα τα καράβια μας για τον αγώνα."

Πραγματικά, την ίδια νύχτα και μέσα σε δυνατό μπουρίνι έκανε την καπιτάνα να καθίσει στα ρηχά του Δοκού.  Μέσα στην ταραχή πολλοί Υδραίοι και άλλοι Έλληνες πήδηξαν στη θάλασσα και κολύμπησαν στη στεριά, ενώ την άλλη μέρα πέρασαν στην Ύδρα μεταφέροντας τα μαντάτα στον Λάζαρο Κουντουριώτη.  Δεν μπορέσανε όμως να επιτεθούν στην καθισμένη καπιτάνα.

Την επομένη ο καπτάν Τρίστσος κατάφερε να ξεκολλήσει το καράβι από τα ρηχά.  Με την επιτυχία του αυτή ξανακέρδισε την εμπιστοσύνη του Καπουδάν πασά.  Εκείνος ευθύς μετά κατευθύνθηκε  προς το Ναύπλιο για εφοδιασμό της τούρκικης φρουράς. 

Ο Μιαούλης  όμως επικεφαλής 62 πλοίων τον πρόλαβε και κατά τις συγκρούσεις μεταξύ 8ης και 11ης Σεπτεμβρίου του 1822 του προξένησε πολλές ζημιές.  Τα μπουρλότα του Υδραίου Πιπίνου και του Σπετσιώτη Μπαρμπάτση έσπειραν τον πανικό στον τούρκικο στόλο. Κάθε προσπάθεια του τούρκικου στόλου να πλησιάσει στο Ναύπλιο απέτυχε και ακολούθησε η παράδοση στους Έλληνες της πόλης και του φρουρίου στις 6 Δεκεμβρίου 1822.

Με τον ελληνικό στόλο  να περιπολεί στην περιοχή του Αργοσαρωνικού ο Καπουδάν πασάς δεν τόλμησε να επιτεθεί στην Ύδρα και στις Σπέτσες.

Όταν η αρμάδα γύρισε στην Πόλη ο Σουλτάνος πρόσταξε να απαγχονιστούν όλοι οι χριστιανοί που υπηρετούσαν στα καράβια του τούρκικου  στόλου συμπεριλαμβανομένου και του καπτάν Τρίτσου.

Έτσι με θυσία της ζωής του, συνετέλεσε ουσιαστικά στην καταστροφή της στρατιάς του Δράμαλη, στην παράδοση του Ναυπλίου στους Έλληνες και στην ματαίωση  της επίθεσης που σχεδίαζαν το 1822 κατά της Ύδρας και των Σπετσών. Με τις πληροφορίες του και τελικά με την προσάραξη της καπιτάνας, πέτυχε να καθυστερήσει  τις κινήσεις του τουρκικού στόλου γεγονός που επέτρεψε την συγκέντρωση των ελληνικών καραβιών στην απειλούμενη περιοχή και την καταπολέμηση και αναχαίτιση τους τουρκικής αρμάδας.

Σύμφωνα με την εντολή του καπτάν Ανδρέα τα τρία μικρότερα καράβια του προσφέρθηκαν στον αγώνα σαν πυρπολικά.

Η μοναχοκόρη του Μαρδίτσα παντρεύτηκε τον Τζώρτζη Βανό φίλο και λοστρόμο του Μιαούλη στην ναυαρχίδα του.  Εγγονός του Τζώρτζη ο αντιστράτηγος Λεωνίδας Λαπαθιώτης, και πατέρας του ποιητή Ναπολέοντα Λαπαθιώτη.  Και οι δύο τους με περηφάνια, διηγούντο την ιστορία του ηρωικού προγόνου τους.

Πηγή: Από άρθρο του κ. Θεόφιλου Καλλίτσα

Η ΕΟΡΤΑΣΤΙΚΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΑΡΜΑΤΑΣ ΣΤΙΣ ΣΠΕΤΣΕΣ ΚΑΙ Η ΝΑΥΜΑΧΙΑ ΤΟΥ 1822

Φέτος όπως και κάθε Φθινόπωρο, πλήθος επισκεπτών, Ελλήνων και ξένων επισκέφτηκε το νησί της Μπουμπουλίνας για να ζήσει από κοντά την αναπαράσταση πυρπόλησης του ομοιώματος της τούρκικης ναυαρχίδας, με αφορμή την επέτειο της ναυμαχίας των Σπετσών, στις 8 Σεπτεμβρίου του 1822.  Για μια εβδομάδα ο δήμος οργάνωσε εκδηλώσεις εορτασμών που περιλάμβαναν εκθέσεις ζωγραφικής, συναυλίες, ρίψη βεγγαλικών, χορωδίες, συγκροτήματα παραδοσιακών χορών και μουσικής, θεατρικής παραστάσεις, κανονιοβολισμούς, την αναπαράσταση της ναυμαχίας και ολοκληρώνονται σήμερα με τη ρίψη στεφάνων στη θάλασσα.

Η ΝΑΥΜΑΧΙΑ ΤΟΥ 1822

Η Ναυμαχία των Σπετσών,
 λεπτομέρεια πίνακα του Σπετσιώτη
θαλασσογράφου Ιωάννη Γ. Κούτση  

Στις 8 Σεπτεμβρίου 1822 ο τουρκικός στόλος, προερχόμενος από τη Μονεμβασία, κίνησε προς ανεφοδιασμό του Παλαμηδίου στο Ναύπλιο, το οποίο πολιορκούσαν από στεριάς δυνάμεις του Αλεξάνδρου Υψηλάντου και από θαλάσσης δυνάμεις της Λασκαρίνας Μπουμπουλίνας. Φθάνοντας στον χώρο ανάμεσα στο Τρίκερι και τη Σπετσοπούλα, οι τουρκικές δυνάμεις βρέθηκαν αντιμέτωπες με τον στόλο των τριών ηρωϊκών νησιών της Ελλάδος, των Σπετσών, της Ύδρας και των Ψαρών. Ο ναύαρχος του ελληνικού στόλου, Ανδρέας Μιαούλης, έδωσε διαταγή να κινηθεί ο ελληνικός στόλος προς το εσωτερικό του Αργολικού Κόλπου, για να εγκλωβίσει εκεί τους πολυαριθμότερους και καλύτερα εξοπλισμένους Τούρκους.

 

Προκειμένου, όμως, να αφήσουν τις Σπέτσες ανυπεράσπιστες στο έλεος των Τούρκων, οι Σπετσιώτες πλοίαρχοι Ι. Τσούρπας, Δ. Λάμπορυ (ή Λεωνίδας) και Ι. Κούτσης, καθώς και ο Υδραίος Α. Κριεζής, αγνόησαν το σήμα του Μιαούλη και επετέθησαν εναντίον των Τούρκων. Η σφοδρότητα της ναυμαχίας έκανε το έδαφος να σείεται στην Ύδρα, από όπου όσοι παρακολουθούσαν τα γεγονότα έβλεπαν τόσο καπνό που νόμιζαν ότι οι Σπέτσες καίγονται.

Ο πυρπολητής
Κοσμάς Μπαρμπάτσης

Μέσα σ' αυτή την αναταραχή και αντάρα, ο Σπετσιώτης πυρπολητής Κοσμάς Μπαρμπάτσης (1792-1887), αψηφώντας τα κανόνια, τη φωτιά και τον καπνό, ώρμησε με το πυρπολικό του στο κέντρο του τουρκικού σχηματισμού, κατορθώνοντας να φθάσει στη ναυαρχίδα των εχθρών, στην οποία βάζει φωτιά. Η τουρκική ναυαρχίδα καίγεται και βουλιάζει --σύμφωνα με την παράδοση μπροστά στο λιμάνι. Η ενέργεια του Μπαρμπάτση ήταν καθοριστική για την έκβαση της ναυμαχίας, και ο τουρκικός στόλος υποχώρησε άπρακτος, με αποτέλεσμα το Ναύπλιο να πέσει 2½ μήνες αργότερα.

 

 

Κάθε χρόνο, το δεύτερο Σαββατοκύριακο του Σεπτεμβρίου είναι αφιερωμένο σε εoρταστικές εκδηλώσεις που συνδυάζουν τον εροτασμό της Παναγίας της Αρμάτας (κοντά στον Φάρο) και της επετείου της ναυμαχίας της 8ης Σεπτεμβρίου 1822. Οι εκδηλώσεις κορυφώνονται με αναπαράσταση της καύσεως της τουρκικής ναυαρχίδας.

http://www.notianews.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=2720:2011-09-09-10-15-46&catid=40:lifestyle-subcategory-2&Itemid=56

http://www.dimaras.gr/spetses/armata.htm

http://www.infoblog.gr/?p=24780

http://www.newsit.gr/default.php?pname=Article&art_id=41871&catid=3

100 ΧΡΟΝΙΑ Θ/Κ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΑΒΕΡΩΦ, Ο ΤΥΧΕΡΟΣ "ΜΠΑΡΜΠΑ ΓΙΩΡΓΗΣ"

Στα πλαίσια των εορταστικών εκδηλώσεων για τα 100 χρόνια του πολεμικού πλοίου «Γεώργιος Αβέρωφ» η μπάντα του Πολεμικού Ναυτικού (μια από τις καλύτερες ορχήστρες πνευστών στην Ελλάδα) μαζί με την καταπληκτική φωνή της μεσόφωνου Ελένης Βουδουράκη, παρουσίασαν ένα μουσικό ταξίδι που πέρασε από όλες τις χώρες του κόσμου.

Γνωστές μελωδίες από την Ελλάδα, την Ιταλία, την Αμερική, ταξίδεψαν τους θεατές που βρέθηκαν την Παρασκευή το απόγευμα μπροστά στο «Ποσειδώνιο» στη μεγάλη σκηνή που είχε στηθεί για τις εορταστικές εκδηλώσεις της Αρμάτας 2011.

100 ΧΡΟΝΙΑ Θ/Κ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΑΒΕΡΩΦ, Ο ΤΥΧΕΡΟΣ "ΜΠΑΡΜΠΑ ΓΙΩΡΓΗΣ"

Στις 30 Οκτωβρίου 1909, υπεγράφη στην Αθήνα, η σύμβαση για την αγορά του υπό ναυπήγηση θωρακισμένου καταδρομικού Β, τύπου Pisa, κόστους 25 εκατομμυρίων χρυσών γαλλικών φράγκων (συμπεριλαμβανομένου του κόστους πυρομαχικών και τορπιλλών). Η αγορά αυτή αποτελούσε έναν από τους όρους που έθεσε ο Στρατιωτικός Σύνδεσμος, προς την πολιτική ηγεσία, κατά το κίνημα που προηγήθηκε στις 15 Αυγούστου 1909. Η έλλειψη πόρων ξεπεράστηκε αποφασιστικά με την χρήση του κληροδοτήματος του ευεργέτη Γεωργίου Αβέρωφ, ο οποίος έγραψε στην διαθήκη του

«Αφίνω εις το έθνος μου είκοσι Νο 20 μερίδια, το δε εκκαθαρισθησόμενον ποσόν, οφείλει να κατατεθή εις την Εθν. Τράπεζαν της Ελλάδος επί τόκω, ίνα δια του τόκου και του κεφαλαίου η Ελλ. Κυβέρνησις ναυπηγήση ισχυρόν καταδρομικόν πλοίον, διεσκευασμένον ούτως ώστε να χρησιμεύση και ως ανωτέρα εκπαιδευτική σχολή δοκίμων του Βασιλ. Ναυτικού, προς τε πρακτικήν και θεωρητική τελειοποίησιν αυτών. Το πλοίον αυτό θα φέρη το όνομά μου, το περίσσευμα το οποίον θέλει προκύψει θα μένη κατατεθειμένον εντόκως παρά τη Τραπέζη, ίνα χρησιμεύση δια τον αυτόν σκοπόν, εις κατασκευήν δηλαδή νέου τοιούτου πλοίου, όταν το πρώτον καταστή άχρηστον»

.. Με το ποσό των 7 εκατομμυρίων χρυσών γαλλικών φράγκων του κληροδοτήματος, έγινε δυνατή η άμεση αγορά του πλοίου, με την κατάθεση της προκαταβολής, για το οποίο ενδιαφέρον είχε δείξει και η Οθωμανική Αυτοκρατορία. Καταλύτης λοιπόν σε αυτήν την ευτυχή κατάληξη ήταν η "επέμβαση" του μεγάλου ευεργέτη, του οποίου επίσης εφέτος εορτάζονται τα 110 χρόνια από τον θάνατό του και του οποίου το όνομα έλαβε το πλοίο.

Το 10.200 τόνων θωρακισμένο καταδρομικό, το «διαβολοβάπορο» για τους Τούρκους (σεϊτάν παπόρ), είχε ιταλικές μηχανές 19.000 ίππων, 22 γαλλικούς λέβητες, γερμανικές γεννήτριες και αγγλικά πυροβόλα 190 και 234 χιλιοστών τύπου ARMSTRONG, με μέγιστη ταχύτητα 23 κόμβους.

Καθελκύστηκε στις 12 Μαρτίου 1910, παραλήφθηκε στις 16 Μαΐου 1911 και την 1η Σεπτεμβρίου 1911 κατέπλευσε στον Πειραιά.

Με πλήρωμα 20 αξιωματικών και 670 ναυτών, ήταν την εποχή εκείνη το πιο σύγχρονο και ισχυρό πλοίο στην Ανατολική Μεσόγειο και ιδιαίτερα στο Αιγαίο και έγινε αμέσως η ναυαρχίδα του απαρχαιωμένου ελληνικού στόλου.

Με την έναρξη του Πρώτου Βαλκανικού Πολέμου, τον Οκτώβριο του 1912, το «Αβέρωφ», επικεφαλής του Στόλου του Αιγαίου υπό τον Ναύαρχο Παύλο Κουντουριώτη, απέπλευσε προς τα Δαρδανέλια. Ναυμάχησε τον οθωμανικό στόλο δύο φορές, στη Ναυμαχία της Έλλης, στις 3 Δεκεμβρίου 1912 και στη Ναυμαχία της Λήμνου στις 5 Ιανουαρίου 1913.

Κατέλαβε τη Λήμνο και στον όρμο του Μούδρου, εγκαταστάθηκε το προχωρημένο αγκυροβόλιο του Στόλου. Ακολούθησε η κατάληψη του Αγίου Όρους, των νησιών του βορείου και ανατολικού Αιγαίου. Ήταν η αρχή της γέννησης του μύθου.

Η έναρξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου και η πρώτη διετία αποτέλεσαν για τον Αβέρωφ μια εργώδη περίοδο, με την συμμετοχή του στη φρούρηση της εξόδου των Δαρδανελίων, τους τελευταίους μήνες του 1914.

Την περίοδο 1921-1922 χρησιμοποιήθηκε ως ναυαρχίδα του Πρώτου Στόλου με ορμητήριο την Κωνσταντινούπολη και είχε ως κύρια ευθύνη την διενέργεια περιπολιών στη Μαύρη Θάλασσα. Κατά τη διάρκεια αυτών βομβάρδισε τη Σαμψούντα την 25η Μαΐου 1922.

Μετά την υπογραφή της συνθήκης της Λωζάννης συμμετείχε στην καταστολή του κινήματος των στρατηγών Λεοναρδόπουλου και Γαργαλίδη.

Μια δωδεκαετία αργότερα πρωτοστάτησε στο βενιζελικό κίνημα της 1ης Μαρτίου 1935 κατά τη διάρκεια του οποίου βομβαρδίστηκε, ανεπιτυχώς, από την κυβερνητική αεροπορία.

Η αποψίλωση του Στόλου από βαθμοφόρους και κατώτερα στελέχη, αμέσως μετά την καταστολή του βενιζελικού κινήματος, οδήγησε στο να περιέλθει σε κατάσταση εφεδρείας με το μεγαλύτερο μέρος του πληρώματός του να μεταφέρεται στον Ελληνικό Στρατό.

Με την έναρξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ο Ελληνικός Στόλος αποδημεί στην Αλεξάνδρεια και μαζί του φεύγει και το «Γ. Αβέρωφ».

Από την Αλεξάνδρεια το Θωρηκτό θα βρεθεί στη Βομβάη, περιπολώντας στον Ινδικό Ωκεανό. Με το τέλος του πολέμου, αγκυροβόλησε, μαζί με τον υπόλοιπο στόλο, στο Φάληρο, στις 17 Οκτωβρίου 1944, φέρνοντας πίσω την τότε κυβέρνηση.

Το 1947 συμμετείχε στους εορτασμούς για την Απελευθέρωση των Δωδεκανήσων και γερασμένο πια το 1952 διατάχθηκε ο παροπλισμός του. 

Από το 1956 μέχρι το 1983, το Θωρηκτό βρέθηκε πρυμνοδετημένο στον Πόρο. Το 1984 το Πολεμικό Ναυτικό αποφάσισε να το αποκαταστήσει ως μουσείο πλέον και έτσι, μετά από τριάντα χρόνια στο περιθώριο, το Θωρηκτό ξεκίνησε τη νέα του πορεία. Την ίδια χρονιά το πλοίο ρυμουλκήθηκε από τον Πόρο και κατέληξε στο Φάληρο, όπου άρχισαν οι εργασίες αποκατάστασής του.
Το μέγεθος της δαπάνης για τη σταθεροποίηση – αποκατάσταση από το 1985 μέχρι σήμερα είναι μεγάλο και ένα μεγάλο μέρος των δαπανών προήλθε από δωρεές ιδιωτών, οι σημαντικότερες των οποίων ήταν της Κυπριακής Δημοκρατίας, της οικογένειας Λάτση και του Ιδρύματος Ωνάση.
Σήμερα το πλοίο-μουσείο «Γ. Αβέρωφ» αποτελεί μνημείο που τιμά αυτούς που υπηρέτησαν και έπεσαν στη διάρκεια της ένδοξης ιστορίας του. Συνάμα διατηρεί ζωντανά τα μη-απτά ανθρώπινα αποθέματα, όπως η κληρονομιά των θαλασσών, η σημασία των θαλασσίων μεταφορών και η ελκυστικότητα του ναυτικού επαγγέλματος, όπου η αξιοπρέπεια, το ήθος και η δημοκρατική αντίληψη, είναι κοινός τόπος συνάντησης όλων των ναυτικών.
Το Θωρηκτό «Γ. Αβέρωφ» αποτελεί εδώ και χρόνια μια δραστήρια εκπαιδευτική κοινότητα με καθημερινές επισκέψεις σχολείων, ιδρυμάτων, οργανισμών, καθώς και πλήθους ιδιωτών. Με τις επισκέψεις αυτές πραγματοποιείται και η δεύτερη πτυχή του οράματος του δωρητή, που ήθελε το πλοίο, παράλληλα με τον εθνικό του σκοπό, να εκπληρώνει και εκπαιδευτική αποστολή. 

 ΠΗΓΕΣ:

http://www.neaepohi.gr/index.php/saronikos-news/spetses/i-mpanta-tou-polemikou-naitikou-me-tin-eleni-boudouraki-stin-armata.html Κώστας Ντρης

http://www.enkripto.com/2009/07/110.html

http://news.in.gr/greece/article/?aid=1231108365

http://www.bsaverof.com/index.php?option=com_content&view=article&id=60&Itemid=70&lang=el

ΜΕΓΑΛΗ ΠΥΡΚΑΓΙΑ ΣΤΗΝ ΥΔΡΑ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 6 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2011

Την Τρίτη 6 Σεπτεμβρίου στις 2 η ώρα περίπου το μεσημέρι, ξέσπασε φωτιά στο Μαντράκι της Ύδρας κοντά στην εκκλησία του Αγίου Ονούφριου και δίπλα (δυτικά) από την ιδιοκτησία Σταλίκα. Επί τόπου σπεύσαμε οι περίοικοι να βοηθήσουμε στην κατάσβεση αλλά δυστυχώς πολύ γρήγορα η φωτιά ξέφυγε κάθε ελέγχου και άρχισε να εξαπλώνεται ταχύτατα.  Στο σημείο κατεύθασαν τα δύο πυροσβεστικά οχήματα του δήμου, με εκπροσώπους του δήμου καθώς και πολλούς πολίτες-εθελοντές.  Οι μέτριοι βοριοανατολικοί άνεμοι κατεύθυναν τις φλόγες προς το εκκλησάκι της Α. Φωτεινής και κατά μήκος του δρόμου Ύδρας - Μαντρακίου.  Παρά τις απεγνωσμένες προσπάθειες των ανθρώπων δυστυχώς η φωτιά ήταν πλέον ανεξέλεγκτη, κατακαίοντας  ξερά χόρτα και χαμηλή βλάστηση, ενώ κινδύνεψαν και σπίτια.  Σύντομα κατεύθασε ένα ελικόπτερο τύπου Ericsson το οποίο και πραγματοποιήσε ρήψεις νερού λίγο πριν η φωτιά περάσει το δρόμο και μετά συνέχισε προσπαθώντας να την αποτρέψει από την πορεία της ψηλά προς την Α. Τριάδα και ενδεχομένως προς τον οικισμό.  Λίγο αργότερα βοήθησαν στο έργο κατάσβεσης 4 αεροπλάνα Καναντέρ ενώ βρίσκονταν ήδη στο νησί πεζοπόρα τμήματα της πυροσβεστικής Υπηρεσίας Γαλατά και Ναυπλίου.  Η φωτιά έκαψε όλο το λόφο μέχρι τα παλιά σφαγεία, πέρασε λίγο πάνω από τα πρώτα σπίτια της Πουαγιάς όπου και τελικά έσβυσε από τις συνεχόμενες ρήψεις νερού των πυροσβεστικών αεροσκαφών γύρω στις 6:30 περίπου το απόγευμα.

Στην περιοχή παρέμειναν δυνάμεις του Δήμου , της πυροσβεστικής και εθελοντών κατοίκων για την αποτροπή αναζωπυρώσεων.

ΙΑΣΩΝ ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ. ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΕΝΑΝ ΧΡΥΣΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗ

Οι Καιροί που διανύουμε είναι πολύ δύσκολοι.  Οι Καιροί όμως πάντα δύσκολοι ήταν και πολλές φορές ακόμη περισσότερο από τις μέρες μας.  Τη διαφορά την έκαναν και την κάνουν οι άνθρωποι και οι μάχες που δίνουν, προσωπικές ή ομαδικές.  Και είναι πάνω απ' όλα το κίνητρο , ο σκοπός που μετράει.  Και όταν το κίνητρο είναι η Αγάπη στους ανθρώπους στην πατρίδα στον εαυτό μας, το Πάθος, η Πίστη, το Ήθος, η Αξιοπρέπεια, η Δικαιοσύνη και η Μετριοφροσύνη τότε κερδίζονται όλες οι μάχες και όλοι οι πόλεμοι.  Ένα από αυτά τα φωτεινά παραδείγματα ανθρώπων-αγωνιστών ανάμεσα σε ευτυχώς πάρα πολλά ακόμη αποτελεί και ο δικός μας Ιάσων Διαμαντής. Ένα παιδί 14 χρονών που κατάφερε και σήκωσε τον τόπο μας και την πατρίδα μας στους ώμους του με τον δικό του αγώνα.  Ίσως δεν συνειδητοποίησαν πολλοί από μας την σημαντικότητα και την σοβαρότητα του επιτεύγματός του.   Χρυσός παγκόσμιος πρωταθλητής.....Κρύβει τεράστια προσπάθεια αυτή η λέξη, πίστη , Θέληση,πείσμα και μεγαλείο.   Έκανε ο Ιάσων περήφανη την Ύδρα, την Ελλάδα, τους ανθρώπους του , τους φίλους του και όλους όσους κατάλαβαν τι ήταν αυτό που πέτυχε.

Τον παρακάλεσα να πει μερικά λόγια μέσα από την ψυχή του και έχω την χαρά να σας τα μεταφέρω αυτολεξεί;

Που γεννήθηκες Ιάσων, τι τάξη πας στο σχολείο και πότε άρχισες να ασχολείσαι με το Καράτε?

Έχω γεννηθεί στον Πειραιά και ζω στην Ύδρα.  Θα ξεκινήσω την 3η γυμνασίου στο Γυμνάσιο Ύδρας. Το Καράτε το ξεκίνησα πριν 3 χρόνια.

Σε πόσους αγώνες έχεις λάβει μέρος και πόσες διακρίσεις έχεις πάρει?

Έχω λάβει μέρος σε 4 Πανελλήνια στην WADO , έχω 2 χρυσά στα ΚΑΤΑ καθώς επίσης 3 χρυσά και 1 αργυρό στο KUMITE . Έχω λάβει μέρος επίσης σε ένα πανελλήνιο πρωτάθλημα ΕΛΟΚ ( Ελληνική Ομοσπονδία Καράτε) και έχω φέρει την 3η θέση στην Ελλάδα ανάμεσα σε 4 διαφορετικά συστήματα Καράτε.  Πέρσι τον Σεπτέμβριο συμμετείχα στο Πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα WADO RYU  ΚΑRATE  όπου εκεί κατέκτησα την τρίτη θέση.  Φέτος στις 14 Αυγούστου συμμετείχα στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα WADO RYU KARATE όπου κατέκτησα την πρώτη θέση στην κατηγορία μου KUMITE όπως επίσης και την 5η θέση παγκοσμίως στα ΚΑΤΑ.

Σε ποια σχολή εκπαιδεύεσαι?

Η σχολή μου ανήκει στον υπό ίδρυση Γ.Σ. "Η Γροθιά της ΄Υδρας", στην Ύδρα και ο δάσκαλός μου είναι ο κ. Γιάννης Πράπας.

Η οικογένειά σου πως στάθηκε δίπλα σου?

Τους  γονείς μου σε κάθε κίνησή μου τους έχω δίπλα μου, να με υποστηρίζουν και σε ότι χρειαστώ για το άθλημα και τους αγώνες μου , κάνουν τα πάντα για να μου το προσφέρουν και τους ευχαριστώ ιδιαίτερα γι' αυτό.

Πως ήταν η ατμόσφαιρα στον στίβο του Τέξας?

Professor Tatsuo Suzuki
Wado International Karate-Do Federation
27th April 1928 -12th July 2011

Στο στάδιο που αγωνιστήκαμε η ατμόσφαιρα εκ πρώτης ήταν πένθιμη καθώς πριν από 1,5 μήνα είχε φύγει από τη ζωή ο μεγάλος δάσκαλος του WADO RYO KARATE DO SENSEI TATSHUO SUZUKI.  Πέραν τούτου όμως, όλοι οι αθλητές, προπονητές όλων των χωρών , περάσαμε πάρα πολύ καλά καθώς γλεντούσαμε όλοι μαζί σαν οικογένεια κάθε νίκη ή ήτα οποιουδήποτε αθλητή.  Γνώρισα πάρα πολύ κόσμο του εξωτερικού, μεγάλους αθλητές και δασκάλους και είμαι ιδιαίτερα ενθουσιασμένος με αυτό.



                                                                                      Μίλησέ μας για την τελική αναμέτρηση...

Στην κατηγορία μου ήμασταν 6 διαγωνιζόμενοι εκτός του πρώτου της Εθνικής Γερμανίας, ο οποίος δήλωσε ασθένεια και δεν ήταν παρών.  Ο 2ος αγώνας μου ήταν με αθλητή της Εθνικής Αγγλίας και τον κέρδισα 1-0 ενώ  έχω κάποια παράπονα από τη διαιτησία που δεν μου μετρήσανε κάποιους πόντους.  Στον τελικό έπαιξα με αθλητή της Εθνικής Αγγλίας που είχε προκριθεί και αυτός για την 1η θέση τον οποίο νίκησα 2-0 και αυτή τη νίκη μου χάρισε το χρυσό μετάλλιο. 

Πως ένιωσαν η οικογένεια και οι φίλοι σου?

Δεν μπορούσαμε να πιστέψουμε το τι είχα καταφέρει.  Η συγκίνηση ήταν μεγάλη.  Τα τηλέφωνα από Ελλάδα μέχρι και τη στιγμή που βρισκόμουν στο βάθρο και ακουγόταν ο εθνικός μας ύμνος δεν είχαν σταματήσει από φίλους και γνωστούς.

Υπήρξε κάποια συμπαράσταση από την Πολιτεία?

Δεν μπορώ να γνωρίζω ποια ήταν η θέση της πολιτείας μας σε αυτό το κομμάτι.  Αυτό που είδαμε σαν αποστολή, ήταν ότι το παγκόσμιο φαινόμενο της οικονομικής κρίσης  δεν επέτρεψε σε πολλές χώρες να συμμετάσχουν στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα.  ΄Ετσι κι εμείς δεν είχαμε καμιά οικονομική βοήθεια-ενίσχυση από το κράτος.  Δεν μπορώ να νιώθω κάτι γι' αυτό διότι δεν είμαστε το μόνο κράτος με αυτό το πρόβλημα. Το  παράπονό μου είναι όμως ότι στην επιστροφή μας στην Ελλάδα στο αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος , ναι μεν μας υποδέχτηκαν γύρω στα 30 άτομα που ήταν άγνωστοι σε μένα αλλά γνωστό ιδιωτικό κανάλι που ήταν εκεί θεώρησε σωστότερο να ακολουθήσει και να πάρει συνέντευξη από έναν γνωστό τραγουδιστή και να αγνοήσει τελείως εμάς τους τέσσερις αθλητές και δασκάλους με τα 4 χρυσά μετάλλιά μας, που χάρη σε αυτά φέραμε την Ελλάδα μας στην πρώτη θέση στον κόσμο.

Και η επιστροφή στην Ύδρα?

 

Δεν βρίσκω λόγια. Ο Δήμος υποδέχτηκε εμένα, το δάσκαλό μου και την οικογένειά μου με τιμές ηρώων ενώ βράβευσαν το δάσκαλό μου κι εμένα με το μετάλλιο του ναυάρχου Μιαούλη.  Μας τίμησαν ιδιαίτερα με αυτό.  Τα λόγια του Δημάρχου μας κ. Άγγελου Κοτρώνη μας συγκίνησαν.  Ο κόσμος ήταν πολύ ζεστός μαζί μας καθώς κρατούσαν πυροτεχνήματα στα χέρια και ζητοκραύγαζαν το όνομά μου.

Τι έχεις να πεις για τα παιδιά που ασχολούνται με τον αθλητισμό?

Όσα παιδιά ασχολούνται γενικότερα με τον αθλητισμό καλό θα είναι να θέτουν στόχους, να παραδειγματίζονται από σωστούς αθλητές, να προσπαθούν να κάνουν σωστή διατροφή, σωστή άσκηση και να προσπαθούν να ξεπερνούν καθημερινά τον εαυτό τους.  Τώρα για τα παιδιά που δεν ασχολούνται με κάποιο άθλημα σε πρώτη φάση χάνουν πολλά.  Δεν καλλιεργούν το πνεύμα τους (το βασικότερο όλων) και δεν βελτιώνουν την σωματική τους υγεία.  Η συμβουλή που μπορώ να δώσω είναι ότι όλοι μας πρέπει να αθλούμαστε, και πρέπει να διαλέγουμε το άθλημα που μας αντιπροσωπεύει.  Εγώ διάλεξα το Καράτε γιατί εκτός- όπως λέει και ο δάσκαλός μας- του ότι είναι ένα άθλημα το οποίο γυμνάζει εξ' ολοκλήρου  το μυϊκό μας σύστημα, μας διδάσκει αυτοάμυνα και μέσα από τις αυστηρές αρχές του (πειθαρχεία, σεβασμός, αυτοέλεγχος) αισθάνομαι ότι μπορώ να ολοκληρώσω τον εαυτό μου σαν αθλητή, σαν καρατέκα και σαν άνθρωπο
.

Και τώρα τι ακολουθεί?

Οι στόχοι που έχω δεν σταματούν εδώ.  Μπορεί να κατέκτησα την πρώτη θέση στο WADO RYO KARATE αλλά για μένα το Καράτε τώρα ξεκινάει καθώς έχω να δώσω  πολλούς αγώνες με παιδιά της Εθνικής Ελλάδας που ο καθένας τους ασχολείται το λιγότερο 9 χρόνια με το άθλημα.  Στο WADO RYO είμαι πρώτος στον κόσμο.  Τώρα όμως πρέπει να κατακτήσω πρώτες θέσεις στο SHOTOKAN στο GOZU RYU, SHITO RYU, στην Ελλάδα έτσι ώστε να καταφέρω να γίνω και εγώ μέλος της Εθνικής Ομάδας Καράτε , της ΕΛΟΚ.  Ο επόμενός μου αγώνας είναι 3 Σεπτεμβρίου στο κλειστό Ολυμπιακό Στάδιο Πάλης, και αν εκεί καταφέρω και κερδίσω , θα καταφέρω να ανήκω και εγώ στην Εθνική μας.

Αυτό που θα ήθελα να πω σαν Ιάσων Διαμαντής πέρα των ερωτήσεων που μου θέσατε ,και σας ευχαριστώ πολύ γι' αυτές, είναι ότι το Καράτε στην ύδρα σχετικά με την υπόλοιπη Ελλάδα και τον κόσμο είναι αδικημένο και παρεξηγημένο.  Αδικημένο γιατί κάποια ομάδα ανθρώπων και δυστυχώς αθλητές , θεώρησαν σωστό όλα αυτά τα χρόνια που είναι το Καράτε στην Ύδρα να συκοφαντήσουν με τους χειρότερους τρόπους το Δάσκαλό μου κ. Γιάννη Πράπα, εμένα, τους υπόλοιπους συναθλητές μου και το Καράτε της Ύδρας γενικότερα, πράγμα που είχε σαν αποτέλεσμα να συναντήσουμε διάφορες δυσκολίες στην σταδιοδρομία μας μέσα στο άθλημά μας. Όμως εμείς, από την αρχή έως και τώρα δεν δώσαμε σημασία και θα συνεχίσουμε να μη δίνουμε σημασία σε οποιονδήποτε λέει διάφορα εναντίον του αθλήματος μας.

Εύχομαι μετά από την δική μου επιτυχία, τις επιδείξεις που έχετε παρακολουθήσει και τη σωστή εκπαίδευση που έχετε διαπιστώσει και οι ίδιοι ότι γίνεται στη σχολή μας, επιτέλους να έρθει κόσμος και νέα παιδιά για να μπορέσουν και άλλοι από τώρα και στο εξής να γευτούν όλα τα καλά και ακόμα περισσότερα που έχουμε δει οι συναθλητές μου και εγώ.

 

Τέλος να ευχαριστήσω τον Δάσκαλό μου που από τη πρώτη μέρα που ξεκίνησα, είναι δίπλα μου και με προπονεί με τους καλύτερους δυνατούς τρόπους και έτσι έχω καταφέρει ότι έχω καταφέρει σε αυτό το διάστημα τον τριών ετών  που ασχολούμαι με το άθλημα του Καράτε.


Και τα καλύτερα έρχονται. Όπως λέει και ο Ιάσων αυτή ήταν μόνο η αρχή, η αρχή μιας ανοδικής πολλά υποσχόμενης πορείας ενός ανθρώπου που ξέρει τι θέλει και πως να το αποκτήσει.  Και όλοι εμείς δίπλα του να χειροκροτάμε κάθε προσπάθεια και να ευχόμαστε το παράδειγμά του να αποτελεί σημείο αναφοράς επιλογής και προσπάθειας και πολλών άλλων παιδιών.  Γιατί είπαμε, όσο πιο δύσκολοι  είναι οι Καιροί τόσο πιο πολύ επιβάλεται οι προσωπικοί και ομαδικοί αγώνες μας να περιβάλονται από Αγάπη, Πίστη και ξεκάθαρους στόχους.


 Σοφία Μωρές, Ύδρα, 5 Σεπτεμβρίου 2011

ΦΩΤΟ: Από το αρχείο του Ιάσωνα Διαμαντή

«Νίκος Χατζηκυριάκος - Γκίκας: ένας συγχρονισμένος αιώνιος» 17 XΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ

Από τους κυριότερους εκπροσώπους της γενιάς του ’30, ο Νίκος Χατζηκυριάκος Γκίκας «ο συγχρονισμένος αιώνιος» (όπως χαρακτηρίστηκε από τον προσωπικό του φίλο Οδυσσέα Ελύτη) λειτούργησε ως σύνδεσμος ανάμεσα στην ευρωπαϊκή πρωτοπορία και τον ελληνικό μοντερνισμό και έχει δικαιωματικά κερδίσει μια σημαντική θέση στην ιστορία της ελληνικής τέχνης.

ΣTENA συνδεδεμένoς με την Yδρα o μεγάλoς μας αειθαλής zωγράφος ζυμώθηκε μαζί της από τα μικρά του χρόνια. Tο χώμα, ο ουρανός, η πέτρα, η θάλασσα της Yδρας αποτελούν βίωμα καθοριστικό για τον ίδιο  και την τέχνη του. O τρόπος που την απεικόνισε δεν έχει προηγούμενο. Ο Γκίκας σου δείχνει το νησί με μια δική του ανεπανάληπτη βεβαιότητα.

Aλλά εκείνο που ο ζωγράφος μας κάνει να νιώσουμε είναι ότι φαίνεται να γνωρίζει τα πράγματα από μέσα.  Δεν είναι μόνο η όψη των σπιτιών.  Αυτός γνωρίζει και τα εσώτερα πίσωω από τον ασβέστη, διαπερνά τον τοίχο, βλέπει την διάταξη των επίπλλων , τη στάση των ανθρώπων και 　όλα, ενιαία, τα παρουσιάζει  στην «επιπλέον» διάσταση,της ψυχής.

Iσως αυτό  να συμβαίνει γιατί πριν ο ζωγράφος κατανοήσει την Ύδρα, ανήκει ήδη σ' αυτήν, ήταν ήδη κτήμα της.

«Την ώρα του μεσημεριού, το ντάλα μεσημέρι, οι ασβεστωμένοι τοίχοι αντικατόπτριζαν μια λάμψη δυσβάσταχτη. Οι αντανακλάσεις από τις κοφτερές πέτρες, τα μυτερά φύλλα, τις οξείες γωνίες των κτισμάτων ανέδιναν μια πυρωμένη άχνη που έδειχνε τον αέρα να τρεμουλιάζει σαν φλόγα, να φρικιά σαν στο πέρασμα του στοιχειωμένου δαίμονα της μυστηριακής μεσημβρίας.»

Το Αρχείο της ΕΡΤ τιμώντας τη μνήμη του μεγάλου Έλληνα ζωγράφου Νίκου Χατζηκυριάκου – Γκίκα ο οποίος απεβίωσε στις 3 Σεπτεμβρίου του 1994 ψηφιοποίησε και παρουσιάζει μέσω των ιστοσελίδων www.ert-archives.gr & www.ert.gr το επεισόδιο της σειράς ντοκιμαντέρ «ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ» με τίτλο «ΤΡΕΙΣ ΕΠΙΣΚΕΨΕΙΣ ΣΤΟΝ ΝΙΚΟ ΧΑΤΖΗΚΥΡΙΑΚΟ – ΓΚΙΚΑ», σε σκηνοθεσία Λάκη Παπαστάθη.

Πρόκειται για ένα αφιέρωμα στον Νίκο Χατζηκυριάκο – Γκίκα με βιογραφικά στοιχεία και τρεις συνεντεύξεις του που παραχωρήθηκαν από το 1991 μέχρι το 1994, στις οποίες μιλάει για τη ζωή, το έργο του και τις σχέσεις του με μεγάλους Έλληνες λογοτέχνες, εικαστικούς και ανθρώπους του πνεύματος.

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ:

http://www.ert-archives.gr/V3/public/page-assetview.aspx?tid=68970&tsz=0

 

ΜΙΑ ΕΚΔΟΣΗ ΤΟΥ ΜΟΥΣΕΙΟΥ ΜΠΕΝΑΚΗ Ο Νίκος Χατζηκυριάκος-Γκίκας είναι ίσως ο πιο διεθνής από τους Έλληνες ζωγράφους, ένας καλλιτέχνης που επηρέασε όχι μόνο τη νεότερη ελληνική τέχνη και πνευματική ζωή, αλλά και την παγκόσμια. Με αφορμή τη συμπλήρωση εκατό χρόνων από τη γέννησή του και την επετειακή αναδρομική έκθεση στο Μουσείο Μπενάκη, κυκλοφορεί το λεύκωμα Ν. Χατζηκυριάκος-Γκίκας – Ο Απολλώνιος, ο Διονυσιακός. Η πολυτελής αυτή έκδοση περιλαμβάνει ένα ευρύ φάσμα από το πολυδιάστατο έργο του – σχέδια, χαρακτικά, ζωγραφικά και γλυπτά έργα, κάποια από τα οποία δημοσιεύονται για πρώτη φορά. Κεντρικός άξονας του λευκώματος είναι η μελέτη της Ιστορικού Τέχνης Ντόρας Ηλιοπούλου-Ρογκάν, η οποία έδωσε και τον τίτλο τόσο στο λεύκωμα όσο και στην έκδοση. Μελέτη χάρη στην οποία αποκαλύπτεται για πρώτη φορά η ολοκληρωμένη προσωπικότητα του Νίκου Χατζηκυριάκου-Γκίκα, και ειδικότερα άγνωστες μέχρι τώρα πτυχές της προσωπικότητας και του έργου του καλλιτέχνη. Επίσης παρατίθενται κείμενα γνωστών πνευματικών ανθρώπων για τον καλλιτέχνη και το έργο του, αναλυτικό χρονολόγιο και σπάνιο φωτογραφικό υλικό. Η έκδοση είναι δίγλωσση (ελληνικά και αγγλικά) και τη γενική επιμέλεια είχε η Δρ. Ιστορικός Τέχνης – Τεχνοκριτικός Ντόρα Ηλιοπούλου-Ρογκάν.  ΕΦΗ ΜΙΧΑΛΑΡΟΥ   http://wwk.kathimerini.gr/kath/7days/1993/09/19091993.pdf http://www.livanis. http://www.ogdoo.gr/portal/index.php?option=ozo_content&perform=view&id=754&Itemid=16

Η ΥΔΡΑ ΣΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ

Περισσότερες από 20 ταινίες έχουν γυριστεί στην Υδρα από τότε που ο Φιλοποίμην Φίνος έστησε για πρώτη φορά κινηματογραφική μηχανή στο λιμάνι της με το «Τραγούδι του χωρισμού» που σκηνοθέτησε ο ίδιος με τη Λήδα Μιράντακαι τον Λάμπρο Κωνσταντάρα στους βασικούς ρόλους.Γυρισμένο στα τέλη του 1939, το «Τραγούδι του χωρισμού» είναι η πρώτη ταινία που γυρίστηκε στην Υδρα,αλλά η «Μαρίνα»,που γυρίστηκε επτά χρόνια αργότερα,το 1946 (και πάλι με παραγωγό τον Φίνο, αλλά με σκηνοθέτη τον Αλέκο Σακελλάριο), ήταν που έκανε την αρχή ώστε να γίνει η Υδρα ένας από τους ελκυστικότερους κινηματογραφικούς προορισμούς της Ελλάδας.Η Στέλλα Γκρέκα στον ρόλο του τίτλου είναι το κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας μιας Υδραίας που αποφασίζει να αναζητήσει την περιπέτεια στην Αθήνα και μπλέκει σε φασαρίες.

Το όνομα Μαρίνα συνδέθηκε αρκετά με την κινηματογραφική ιστορία του νησιού. Η Χριστίνα Σύλβα είχε το ίδιο όνομα στο μελόδραμα του Κώστα Στράντζαλη«Θυσιάστηκα για το παιδί μου» (1960),η Μάρθα Καραγιάννη ήταν η παρδαλή Μαρίνα του «Γοργόνες και Μάγκες» και η Λαμπέτη,ασφαλώς,η θλιμμένη Μαρίνα στο «Κορίτσι με τα μαύρα». 

Ενα άλλο γυναικείο όνομα που έγραψε τη δική του ιστορία σε σχέση με την Υδρα και τον κινηματογράφο είναι το Φαίδρα. Ηταν το όνομα της Σοφίας Λόρεν στη διασημότερη ξένη παραγωγή που γυρίστηκε ποτέ στην Υδρα,το «Παιδί και το δελφίνι» (1956),για τις ανάγκες της οποίας ο εφοπλιστής Γιάννης Λάτσης παραχώρησε το γιοτ του «Νεράιδα» (ήταν το γιοτ του Κλίφτον Γουέμπ στην ταινία ).Φαίδρα όμως ήταν και το όνομα τηςΜελίνας Μερκούρηστην ομότιτλη ταινία του 1962,γυρισμένη από τον Ζυλ Ντασσέν.

Επρόκειτο για μια κοσμοπολίτικη εκδοχή της τραγωδίας τουΕυριπίδημε τουςΡαφ ΒαλόνεκαιΑντονι Πέρκινςστο πλευρό της Μερκούρη.

Σημεία του νησιού όπως το λιμάνι,το Μαντράκι,τα Καμίνια και η σπηλιά στα Κανόνια έχουν επίσης φιλοξενήσει μελοδράματα όπως τα «Μόνο για μια νύχτα» (1959) με τη Βούλα Ζουμπουλάκηκαι τονΓιώργο Φούντα και «Εσένα μόνον αγαπώ» (1970) με τον Νίκο Ξανθόπουλο σε ρόλο φτωχού ψαρά, κωμωδίες όπως ο «Τρελοπενηντάρης» (1971) και ο «Μπλοφατζής» (1969),και οι δύο με τον Κωνσταντάρα, σάτιρες όπως ο «Ερωτας του Οδυσσέα» (1984) του Βασίλη Βαφέα, μιούζικαλ όπως το «Κορίτσια για φίλημα» (1965) του Δαλιανίδη (που είχε επίσης γυρίσματα στη Ρόδο),αλλά και ξένες ταινίες όπως το «τουριστικό» «Νησί του έρωτα» (1963) του Μόρτον Ντακόσταμε τονΡόμπερτ Πρέστον, τονΤόνι Ράνταλκαι τη Λίλιαν Μηνιάτη.

(απόσπασμα από κείμενο του Γιάννη Ζουμπουλάκη στο ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ της 7ης Αυγούστου)

http://istorikesphotografies.blogspot.com/2011/09/blog-post_8231.html?utm_source=feedburner&utm_medium=email&utm_campaign=Feed%3A+Istorikesphotografies+%28istorikesphotografies+%CE%99%CE%A3%CE%A4%CE%9F%CE%A1%CE%99%CE%9A%CE%95%CE%A3+%CE%A6%CE%A9%CE%A4%CE%9F%CE%93%CE%A1%CE%91%CE%A6%CE%99%CE%95%CE%A3%29