Κυριακή 13 Μαΐου 2012

Νησιά πειρασμοί της Ελλάδας....



Temptation Islands of Greece


Travel and laisure magazine

Her radiant eyes retreated behind a fearsome squint, her lips were swallowed by a frown. This was not the look of joy I was expecting from my fiancée. I'd pulled a hundred strings to secure a room at Elounda Beach, the famed resort that draws rock stars and Arab potentates to its primly manicured bay on Crete. But now she brooded on the Versace-clad bed while I smoked Marlboro Lights, two at a time, on the terrace. Waving her hand dismissively at our private pool, she finally said: "I want to go back to Hydra."

Hydra is for those who yearn for a place where nothing much happens, but also one that seems to have a lock on timeless truths. On a typical day in summer, the early-evening parade on Hydra's quay is dominated by day-trippers. Ferries from Piraeus disgorge tourists, sleek Ferretti yachts sway gently on the water, and fishing boats bob defiantly beside them. But by nightfall, Hydra is left to its residents, Athenian weekenders, jet-setters (Joan Collins owns a house here; Prince Charles is a frequent visitor), and those with a yen for something other than classical ruins and lemming-packed beaches. These faithful take drawing classes at the School of Fine Arts or the Hotel Leto, hop water taxis to isolated beaches, and seek moments of solitude in any of the island's dozens of jewel-box churches.

Forty years ago, when Sophia Loren came to film Boy on a Dolphin and Leonard Cohen arrived to find his muse disguised as a lotus fruit, Hydra had its chance to become another Mykonos, the epicenter of Europe's summering elite. It had already been nicknamed the Greek St.-Tropez; it would soon attract A-listers like Brando and Onassis, while the avant-garde—Allen Ginsberg, David Bowie, penniless paint-slingers, self-styled philosophers—would flock to the little $1,500 sugar-cube house Cohen had bought with an inheritance.

By day, the expatriates would scramble up above the port town into the hills to the monastery of Profitis Ilias or the convent of Agia Eupraxia. There they might sit beneath a cypress tree to sketch the dreaming town below—with its sunburnt palette of ochers, grays, crimsons, and whites—or fix their gaze across the milky-blue Saronic Gulf to the Peloponnese. In the evening they would meander through Hydra's honeycomb of cobbled lanes—slippery from centuries of use—to convene at tavernas and cafés in the port. They feasted on the swordfish and lobsters the fishermen had just brought back in their pastel skiffs, drank heavily, smoked pot or unfiltered Karelia cigarettes, and wove sophisticated conversations about poetry and art and who was sleeping with whom. Hydra became a haven, as much a place for pilgrims of the spirit as for tourists. And for a while, it seemed as if this redoubt would be overrun.
It never was. The island has stayed true to itself: an idyll that spurned the quickening pace of life dictated by modernity and Mammon. Cars and bicycles were banned; donkeys still provide the only locomotion up its whitewashed alleys.

 The strictest building codes in Greece have kept the town of Hydra looking mostly as it did in 1825, when William Townshend Washington, George's nephew, ranked it among the four places that had "struck forcibly upon [his] imagination" during his world travels. Even Richard Branson, who owns one of Hydra's 18th-century Venetian mansions, was unable in the late nineties to persuade the islanders to let him build a $30 million luxury resort there.

My fiancée and I were later married on Hydra, where the materialism of modernity is kept in check by a sense of history and a respect for nature. When we saw a train of 20 donkeys trudging their way to our hilltop reception bearing champagne glasses, ovens, and pots of hydrangeas, we knew the balance had been preserved.
—Gregory A. Maniatis

Σάββατο 12 Μαΐου 2012

Μια μεγάλη πρωτιά για την Ύδρα


Από δημοσίευση στο Αμερικάνικο περιοδικό Travel + Leisure στο τεύχος Ιουνίου που μόλις κυκλοφόρησε στην Αμερική.  Το ξενοδοχείο Fourseasonshydra στις Πλάκες Βλυχού βγήκε ως το ένα από τα πέντε καλύτερα και πιο ιδιαίτερα παραλιακά ξενοδοχεία στον κόσμο.  Πολλά συγχαρητήρια στον ιδιοκτήτη κ. Αντώνη Ράμπια και καλές δουλειές.


Παρασκευή 11 Μαΐου 2012

ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΣΤΗΝ ΥΔΡΑ, ΨΑΡΟΠΟΥΛΑ...




Η ιστορία της ξεκινάει από το 1911, όταν ο Ηλίας Τηλιακός αποφάσισε να ανοίξει την ταβέρνα στο πιο όμορφο σημείο της Ύδρας, στο λιμανάκι της, σε απόσταση αναπνοής από τη θάλασσα και μοναδική θέα στα παραδοσιακά αρχοντικά…Συνέχισαν την παράδοση ο Γιώργος και η Γεωργία Τηλιακού, τα παιδιά του Ηλία, και αυτά με τη σειρά τους ακολουθώντας τα χνάρια του πατέρα τους άφησαν την Ψαροπούλα στην Τούλα και την Αντωνία. Φημίζεται εξάλλου η Ψαροπούλα για τα μαγειρευτά της Κυρίας Τούλας. Θα την βρείτε στην ταβέρνα μαζί με τους γιούς της, τον Γιώργο και τον Ηλία Μαυρομμάτη, για να τη συγχαρείτε … 
Και ιστορία συνεχίζεται... 



Στην Ψαροπούλα θα έχετε την δυνατότητα να απολαύσετε την παραδοσιακή Ελληνική κουζίνα, με συνταγές από μαγειρευτά και φαγητά της ώρας καθώς επίσης και ποικιλία σε θαλασσινά και φρέσκα ψάρια.



Μπορεί η φήμη της να κρατάει από το 1911, όμως η Ψαροπούλα δεν επαναπαύεται σε αυτό! Σε προνομιακό σημείο, πάνω ακριβώς στο λιμανάκι της Ύδρας, λειτουργεί με την ίδια ακριβώς φιλοσοφία εδώ και 4 γενιές, με τον Γιώργο και τον Ηλία να είναι πλέον στο τιμόνι αυτής της ιστορικής και, πάνω απ' όλα, οικογενειακής ταβερνούλας. Και τα δύο αδέλφια κάνουν το καλύτερο δυνατό για να κρατήσουν αναλλοίωτη την ποιότητα αλλά και το service σε υψηλά επίπεδα και από ό,τι συμπεράναμε το καταφέρνουν μια χαρά. 


Πίσω όμως στην κουζίνα, αυτή που κάνει... κουμάντο είναι η μαμά Τούλα με την αδελφή της Αντωνία, με αποτέλεσμα το φαγητό που καταφτάνει στο τραπέζι μας να είναι σπιτικό και καλομαγειρεμένο. Το εστιατόριο πράγματι είναι ξακουστό για τη μεγάλη ποικιλία σε μαγειρευτά φαγητά (15-16 την ημέρα), ενώ για τους λάτρεις των ψαρικών καθημερινά υπάρχει φρέσκο ψάρι από ντόπιους ψαράδες. Ξετρελαθήκαμε με την ψαρόσουπα και το καλαμάρι με το κοφτό μακαρονάκι, ενώ και το μοσχαράκι καπαμά (λεμονάτο με πιπεριά και ντομάτα) ήταν σκέτο γλύκισμα!

Το παρόν δεν αποτελεί διαφήμιση παρά απλά μια προσπάθεια προβολής και προώθησης των παροχών των επαγγελματιών και - όχι μόνο- της Ύδρας.



πηγή: www. hydra.gr
            www.travelstyle.g

Πέμπτη 10 Μαΐου 2012

Η Ναυτιλία των Υδραίων 1750-1821



Η Ναυτιλία των Υδραίων 1750-1821
Τα χρόνια της ακμής πριν την Επανάσταση



...τα καράβια μας δεν δουλεύουν μόνο την Άσπρην θάλασσαν, αλλ' όλας τας θάλασσας, και λεβάντε και πουνέντε, και έξω του Στρέτου τον Ωκεανόν, Αμερικήν, Ολλάνδιαν και Ιγγλατέραν, και την Βαλτική θάλασσαν, και πέρυσι εζήτησαν πραγματευταί καράβια μας να αναυλωθούν δια Ινδίας..."
(Αρχείον Κοινότητος Ύδρας, 15/12/1804)

Οι αρχές της μεγάλης ανάπτυξης της ελληνόκτητης ναυτιλίας τον 19ο και 20ό αιώνα εντοπίζονται στη μεγάλη ακμή της ναυτιλίας των Ελλήνων τουλάχιστον εβδομήντα χρόνια πριν την Επανάσταση, με τους Υδραίους ανάμεσα στους κύριους πρωταγωνιστές. Πάνω σε καράβια εξοπλισμένα με κανόνια, ντουφέκια, καραμπίνες, σπαθιά και γιαταγάνια μάχονταν για τα πλοία τους και τα φορτία τους. Μέσα σε μερικές δεκαετίες μετατράπηκαν στους κύριους θαλάσσιους μεταφορείς του μεσογειακού εμπορίου ανταγωνιζόμενοι με επιτυχία τους δυτικοευρωπαίους ομόλογούς τους. Είναι αυτοί που με τον πλούτο και την εμπειρία τους έγιναν από τους κύριους συντελεστές της Επανάστασης του '21.

 Δεκαοχτώ χρονών παλληκάρι βρίσκουμε τον καπετάν Ανδρέα Βόκο του Δημητρίου, τον γνωστό μας Μιαούλη, να ταξιδεύει από τις ακτές της Συρίας στη Μάλτα το 1787 και τον καπετάν Δημήτρη Τσαμαδό από το Μπουένος Άιρες στο Μόντε Βιδέο τον Δεκέμβριο του 1799.

Η Τζελίνα Χαρλαύτη στην τελευταία της μελέτη, βασισμένη σε πολυετή και πρωτότυπη έρευνα σε πάνω από 30 αρχεία σε επτά χώρες και σε έξι γλώσσες, σε μια συλλογική εργασία από μια διεθνή ομάδα 20 ερευνητών, δημιούργησε μια μοναδική βάση δεδομένων 15.000 ταξιδιών Ελλήνων από το 1700 μέχρι το 1821 και ανασυγκρότησε τη ιστορία της ναυτιλίας των Ελλήνων σε όλο της το εύρος σε αυτήν την πρώιμη περίοδο.

Το είδος των αρχείων πάνω στα οποία στηρίζεται η μελέτη είναι α) κρατικά αρχεία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και των Δυτικοευρωπαϊκών χωρών και κυρίως καταγραφές αφίξεων και αναχωρήσεων πλοίων από τα Υγειονομεία 15 ιταλικών, γαλλικών και ισπανικών πόλεων-λιμανιών, άδειες ναυσιπλοΐας από το Οθωμανικό κράτος, κοινοτικά αρχεία ελληνικών νησιών, γαλλικά και αγγλικά προξενικά αρχεία, ναυτολόγια, νηολόγια, και β) αρχεία ναυτιλιακών επιχειρήσεων όπως ασφαλιστήρια συμβόλαια (π.χ. ελληνικών πλοίων στο Άμστερνταμ), ναυλοσύμφωνα, ημερολόγια πλοίων βιβλία σερμαγιών, φορτωτικές, συμβόλαια ναυπηγήσεων πλοίων, προμήθειας ξυλείας κ.α.



Τετάρτη 9 Μαΐου 2012

Ύδρα, αποτελέσματα εκλογών 2012


πηγή:   http://ekloges.newsnow.gr/apotelesmata

Εγκυρα
1.895
98%
Ακυρα
35
2%
Λευκά
8
0%
ΚΑΤΑΤΑΞΗ ΚΟΜΜΑΤΩΝ: Υδρας
ΘέσηΚόμμαΠοσοστόΨήφοι
1Νέα Δημοκρατία25,01%474
2Ανεξάρτητοι Ελληνες11,24%213
3ΣΥΡΙΖΑ Ενωτικό κοινωνικό μέτωπο10,61%201
4ΠΑΣΟΚ9,76%185
5Σύνδεσμος Εθνικής Ενότητας7,81%148
6Λαικός Σύνδεσμος - Χρυσή Αυγή7,55%143
7ΚΚΕ4,59%87
8Δημοκρατική Αριστερά4,54%86
9ΛΑΟΣ3,43%65
10Δράση - Φιλελεύθερη Συμμαχία (Δράση - Φιλελεύθερη Συμμαχία)2,74%52

Κυριακή 6 Μαΐου 2012

Ύδρα, εκλογές 2012


Με το ξημέρωμα τα εκλογικά κέντρα της Ύδρας άνοιξαν τις πόρτες τους προς τους πολίτες , οι οποίοι άρχισαν να προσέρχονται από πολύ νωρίς προκειμένου ν΄ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα.  Πολύς κόσμος στο νησί, όπως πάντα σε κάθε τέτοια περίσταση, να κατακλύζουν τα δρομάκια και τα μαγαζιά της παραλίας και όχι μόνο, σε μια ατμόσφαιρα κάπως φορτισμένη ίσως από την αγωνία του αποτελέσματος αλλά  σε γενικές γραμμές ήσυχη. Η μέρα υπέροχη, ζεστή, η θάλασσα γαλήνια και ελπίζουμε όλοι το αποτέλεσμα να είναι το καλύτερο για την χώρα μας.



Πανσέληνος στην Ύδρα


Το βράδυ του Σαββάτου ανατέλλει το μεγαλύτερο φεγγάρι για τη φετινή χρονιά. Το μαγιάτικο φεγγάρι, η πανσέληνος της αποψινής νύχτας είναι ξεχωριστή καθώς το φεγγάρι θα βρεθεί στο κοντινότερο σημείο σε σχέση με τη Γη, συνεπώς θα μας χαρίσει ένα ξεχωριστό θέαμα. 
Η αποκαλούμενη και «σούπερ σελήνη» οφείλεται στην ελλειπτική τροχιά που ακολουθεί το φεγγάρι στην περιφορά του γύρω από τη γη και στην ευθυγράμμισή του με τον Ήλιο απόψε θα βρεθεί στο λεγόμενο «περίγειο», δηλαδή στην μικρότερη δυνατή απόσταση από τη γη. Η ευθυγράμμιση με τον Ήλιο (πανσέληνος) παράλληλα με το περίγειο δεν συμβαίνει συχνά, εξ’ ου και η μοναδικότητα της αποψινής βραδιάς. 
Συγκεκριμένα, τα ξημερώματα της Κυριακής (στις 3:35 ώρα Γκρίνουιτς, δηλαδή στις 6:35 ώρα Ελλάδας) το φεγγάρι θα βρεθεί σε απόσταση μόλις 356.955 χιλιομέτρων από τη γη, με τους ειδικούς να εκτιμούν πως αυτό θα σημάνει, για όποιον παρατηρεί με όργανα το φαινόμενο, πως  θα φαίνεται κατά περίπου 14% πιο μεγάλο και κατά 40% πιο φωτεινό από ό,τι συνήθως.

ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ ΣΤΟ ΜΑΝΤΡΑΚΙ ΤΗΣ ΥΔΡΑΣ




Ως είθισται για σπάνια φαινόμενα, η Πανσέληνος της νύχτας της 5ης προς 6η Μαΐου έχει προκαλέσει και πληθώρα … σεναρίων και φημών, κινδυνολογίες οι περισσότερες, με τους καταστροφολόγους να ποικίλουν ως προς τις «εκτιμήσεις» τους, … προβλέποντας από επερχόμενες φυσικές καταστροφές και τσουνάμι, ως κοινωνικές αναταραχές και πολιτικές ανατροπές. Κάτι που ειδικά ενόψει των κρίσιμων εκλογών τόσο στην Ελλάδα, όσο και στη Γαλλία, καλό θα ήταν να μην του δώσουμε βάση.

ΠΗΓΗ ΚΕΙΜΕΝΟΥ :http://www.protothema.gr

Παρασκευή 4 Μαΐου 2012

Ύδρα: προορισμός αρχοντικής ομορφιάς


Σχεδόν δίπλα μας, μιάμιση ώρα από το λιμάνι του Πειραιά, η Ύδρα είναι αγαπημένος προορισμός των ερωτευμένων, των καλλιτεχνών, των διασήμων, αλλά και όσων αγαπούν ν’ ανακαλύπτουν έναν τόπο με τα πόδια ή με τα συμπαθή μουλάρια και τα γαϊδουράκια, μιας και σε τούτο το νησί τα αυτοκίνητα δεν έχουν καμιά απολύτως θέση…   Αρχοντική, κοσμοπολίτισσα και ξελογιάστρα, η Ύδρα είναι η αδυναμία μας. Ιδιαίτερα αυτή την εποχή που είναι ντυμένη με κάθε λογής αγριολούλουδα και πλημμυρισμένη από απίστευτες ευωδιές, χρώματα και θαλασσινή αρμύρα... Πάνω σ’ ένα γυμνό πελαγίσιο βράχο κατάφερε να φωλιάσει τόση ομορφιά! 
Η Ύδρα έγινε γνωστή σ’ όλο τον κόσμο με την ταινία «Το παιδί και το δελφίνι» με τη Σοφία Λόρεν, αλλά και τη «Φαίδρα» με τη Μελίνα Μερκούρη.
Τα χρόνια πέρασαν γρήγορα. Όμως, όσα κι αν άλλαξαν στο διάβα του χρόνου, η Ύδρα παρέμεινε αξία αρχοντική! Οι βόλτες με τα πόδια ή με τα μουλάρια στα φρεσκοασβεστωμένα ανηφορικά σκαλοπάτια της σε οδηγούν ψηλά, στις γειτονιές με τα επιβλητικά καπετανόσπιτα που, αναπαλαιωμένα πλέον τα περισσότερα από αυτά, αγναντεύουν από θέση υπεροχής το απόλυτο μπλε της θάλασσας και το γραφικό λιμάνι της. Οι μπουκαμβίλιες και τα γιασεμιά αγκαλιάζουν τρυφερά τους ανεμοδαρμένους μαντρότοιχους που διασφαλίζουν με φροντίδα περισσή την ιδιωτική ζωή των ιδιοκτητών τους από χρόνια μακρινά...

Εδώ βρίσκονται και τα αρχοντικά των Κουντουριώτηδων. Στον παραλιακό δρόμο υψώνεται το αρχοντικό Τσαμαδού, όπου στεγάζεται η παλαιότερη Ναυτική Σχολή του κόσμου, σημερινή Ακαδημία Εμπορικού Ναυτικού, που λειτουργεί στο νησί από το 1749. Στην παραλία βρίσκεται το πολύ ενδιαφέρον Ιστορικό Μουσείο - Αρχείο της Ύδρας, που κρατά καλά φυλαγμένη τη ζωή του τόπου και σε «ταξιδεύει» μέσα από τις εξαιρετικές συλλογές του στο διάβα της πολύπαθης ιστορίας του…

Στα μονοπάτια του χθες…

Για να μάθουμε καλά έναν τόπο πρέπει να πάρουμε πρώτα μια γεύση από την ιστορία του. Όπως διαβάζουμε, λοιπόν, η αρχαία ονομασία του νησιού ήταν Υδρέα (πιθανότατα από τα πολλά νερά της). Μέχρι το 18ο αι. αναφέρεται στους ναυτικούς χάρτες με ονομασία ενετική (Sidra, Cidia, Sidera ή Νύδρα), ενώ το σημερινό της όνομα προήλθε από την παραφθορά του αρχαίου.
Όπως αποκαλύπτουν οι ανασκαφές των αρχαιολόγων στη θέση Επισκοπή, η ζωή στην Ύδρα χτυπά από την ύστερη νεολιθική εποχή. Δύσκολος τόπος και τραχύς, δύσκολη και η επιβίωση για τους κατοίκους του. Άνθρωποι δυναμικοί και με φλόγα για ζωή, όμως, οι Υδραίοι στράφηκαν μοιραία προς τη θάλασσα. Έτσι, έγιναν καλοί ναυτικοί (καπεταναίοι και καραβοκύρηδες) που όργωναν με τα πλοία τους τα πέλαγα. Με τη ναυτοσύνη τους κατάφεραν να αναδείξουν το νησί τους σε μεγάλη ναυτική δύναμη. Γύρω στα τέλη του 18ου αι. ο εμπορικός στόλος της Ύδρας αριθμούσε πάνω από 150 καράβια, που σαλπάρανε για τα πιο γνωστά εμπορικά λιμάνια της Μεσογείου και ως τη Μαύρη Θάλασσα, ελέγχοντας το θαλάσσιο εμπόριο στη Δύση. Πάντα, όμως, επέστρεφαν στον αγαπημένο βράχο τους, τον τόπο τους, εκεί που τους καρτερούσε μια μάνα, μια κυρά, μια αγαπημένη… Τότε χτίστηκαν τα περισσότερα επιβλητικά αρχοντικά της, σμιλεμένα τα περισσότερα από Ιταλούς αρχιτέκτονες και τεχνίτες, με πλούσια εσωτερική διακόσμηση και ζωγραφιστά ταβάνια.

 Την περίοδο της Τουρκοκρατίας απολάμβαναν ιδιαίτερα προνόμια. Όμως, η δίψα για τη λευτεριά θα φέρει τους Υδραίους στην πρώτη γραμμή του αγώνα το 1821. Έδωσαν τα πάντα για την ελευθερία της Ελλάδας, παραχωρώντας τον εμπορικό στόλο τους στον ιερό αγώνα για την πατρίδα. Η μορφή που ξεχώρισε στους αγώνες αυτούς ήταν ο ναύαρχος Ανδρέας Μιαούλης.
Από τα μέσα Ιουνίου μέχρι το τέλος του μήνα γίνονται στο νησί οι εορταστικές εκδηλώσεις «Μιαούλεια», αφιερωμένες στη δράση του. Περιλαμβάνουν λεμβοδρομίες, αγώνες κολύμβησης, παραδοσιακούς χορούς, αλλά και φαντασμαγορικά πυροτεχνήματα με αναπαράσταση της πυρπόλησης της τουρκικής ναυαρχίδας. Φέτος τα «Μιαούλεια» θα πραγματοποιηθούν από 14 έως 28 Ιουνίου, με αποκορύφωμα των εκδηλώσεων την 27η Ιουνίου, οπότε και θα γίνει αναπαράσταση της πυρπόλησης της τουρκικής ναυαρχίδας.

Φύγαμε για μια περιήγηση με τα γαϊδουράκια…
Φθάνοντας στο λιμάνι της Ύδρας, θα πιούμε πρώτα το καφεδάκι μας που θα συνοδεύσουμε απαραίτητα με ένα παραδοσιακό υδραίικο αμυγδαλωτό σε μία από τις καφετέριες που απλώνουν τα αναπαυτικά τους καθίσματα πάνω στην προκυμαία του λιμανιού. Τα Σαββατοκύριακα το λιμάνι της Ύδρας σφύζει από ζωή, καθώς πολλά σκάφη, τα πλοία της Γραμμής, αλλά και τα κρουαζιερόπλοια μεταφέρουν αρκετό κόσμο.
Αμέσως συναντάμε και τους αγωγιάτες με τα συμπαθή τετράποδα, που σε προσκαλούν για μια βόλτα στα καλντερίμια της Ύδρας, και τη σχετική ξενάγηση. Η πιο συνηθισμένη βόλτα διαρκεί ένα τέταρτο και στοιχίζει 10 ευρώ. Όμως, πέρα από τη συνήθη διαδρομή, μπορεί κανείς να συνεννοηθεί μαζί τους για μια πιο μακρινή βόλτα, σε όποιο σημείο του νησιού θέλει, με ανάλογο κόστος φυσικά. Όμορφες διαδρομές είναι προς το Καμίνι ή προς τα μοναστήρια του νησιού, αλλά και στις γραφικές γειτονιές με τα επιβλητικά καπετανόσπιτα που «ταξιδεύουν» το νου στη ναυτική παράδοση και αρχοντική καταγωγή αυτού του ξεχωριστού νησιού.

Τα ζώα που χρησιμοποιούν οι αγωγιάτες είναι τα περισσότερα μουλάρια ή γαϊδουράκια, αλλά και λίγα άλογα (τα αποφεύγουν γιατί ταλαιπωρούνται, αφού δεν έχουν τη δυνατότητα να τρέξουν και καταπονούνται από τα πολλά σκαλοπάτια που έχει το νησί).
Τα ζώα και οι αγωγιάτες που τα δουλεύουν είναι στενά δεμένοι μεταξύ τους. Φυσικά, δεν εκτελούν μόνο χρέη ψυχαγωγίας για τους ταξιδευτές, αλλά μεταφέρουν και εμπορεύματα, υλικά οικοδομών, αποσκευές κ.λπ., αφού είναι το μοναδικό μέσο μεταφοράς πάνω στο νησί. Το κόστος της μεταφοράς είναι, βέβαια, ανάλογο με τη διαδρομή.

Βόλτες και βουτιές
Η Ύδρα, για τη γνωρίσεις καλά, θέλει ίσια παπούτσια (ακόμη καλύτερα, αθλητικά) και αντοχές για περπάτημα. Οι διαδρομές που μπορούμε να κάνουμε είναι πολλές και ενδιαφέρουσες, αρκεί να έχουμε διάθεση για πεζοπορίες. Υπάρχουν δέκα ξεχωριστές διαδρομές, διαφορετικής διάρκειας και δυσκολίας η καθεμιά.
Από τις πιο κλασικές και όμορφες διαδρομές είναι αυτή που ξεκινά από το λιμάνι και κινείται παραλιακά προς Καμίνι, Βλυχό, Παλαμιδά και από εκεί στο εσωτερικό του νησιού, στην Επισκοπή, και στην παραλία της Νήσιζας. Την ώρα του δειλινού θα την απολαύσουμε με ένα δροσερό κοκτέιλ ή έναν καφέ. Με 10 λεπτά περπάτημα θα φθάσουμε από το λιμάνι στο Καμίνι, με τα φροντισμένα υδραίικα σπίτια γύρω από το μικρό λιμανάκι και το ιστορικό «Μουράγιο» (θα θυμηθούμε σκηνές από το γνωστό μιούζικαλ του Δαλιανίδη «Γοργόνες και μάγκες»). Στην ταβέρνα που βρίσκεται εδώ με θέα τη θάλασσα θα απολαύσουμε ψαράκια και άλλες γεύσεις παραδοσιακές.

Συνεχίζοντας μετά τα Καμίνια θα φθάσουμε στην παραλία του Βλυχού, με το μικρό εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής, σμιλεμένο πάνω στο γυμνό βράχο, να παλεύει με τα κύματα.
Στις παραλίες της Ύδρας μπορούμε να φτάσουμε ακόμη με καϊκάκια και θαλάσσια ταξί, τα οποία ξεκινούν από το λιμάνι. Στις πιο απόμακρες, αλλά υπέροχες παραλίες Μπίστι και Άγιος Νικόλαος, με ψιλό βότσαλο, θα φθάσουμε διά θαλάσσης...

Γεύση από Ύδρα!
Περπατώντας στα γραφικά δρομάκια του νησιού, κοντά στο λιμάνι, ο δρόμος μάς έφερε ως το γνωστό για την ποιότητα και τις γεύσεις του ζαχαροπλαστείο - εργαστήριο του «Τσαγκάρη», όπου χρόνια τώρα η γνώση και το μεράκι για τα παραδοσιακά αμυγδαλωτά μεταφέρεται από γενιά σε γενιά…
Μεγάλες πιατέλες με αμυγδαλωτά τυλιγμένα με ζάχαρη άχνη, μικρά σκαλτσουνάκια σε σχήμα μισοφέγγαρου τραβούν το βλέμμα και την όσφρησή μας. Ο κ. Κυριάκος Τσαγκάρης, ο ιδιοκτήτης του, μας προσκαλεί να δοκιμάσουμε και να του πούμε τη γνώμη μας. Είναι όλα εξαιρετικά! Καθώς απολαμβάνουμε τα αμυγδαλωτά, μας εξηγεί ότι υπάρχουν δύο είδη αμυγδαλωτών, τα βρασμένα και τα ψημένα, φτιαγμένα με τα ίδια υλικά (αμύγδαλο, ανθόνερο, σιμιγδάλι, ζάχαρη). Τα σκαλτσουνάκια φτιάχνονται με γέμιση από καρύδι και φρουί γλασέ. Η μητέρα του, η κα Άννα, είναι η μεγάλη τεχνίτισσα που φτιάχνει εδώ και 53 χρόνια τα περίφημα αμυγδαλωτά «Τσαγκάρη». Με το επάγγελμα ασχολείται και ο σύζυγος της κας Άννςας, ο κ. Δημήτρης.

Το μαγαζί, το οποίο βρισκόταν στο λιμάνι, ξεκίνησε ο παππούς Αριστείδης, το 1930. Στη σημερινή του θέση το εργαστήριο - ζαχαροπλαστείο λειτουργεί από το 1970, με την ίδια ποιότητα και το ίδιο μεράκι για τα αμυγδαλωτά. Αξίζει να τα δοκιμάσουμε και να αγοράσουμε για μας και τους φίλους μας. Έτσι, θα έχουμε τη γεύση της Ύδρας για αρκετές μέρες ακόμα…


Τρίτη 1 Μαΐου 2012

Πρωτομαγιάτικα έθιμα

Πρώτη του Μάη σήμερα.  Μια λαμπρή μέρα ξημέρωσε στην Ύδρα και αν και είχαν απεργία τα πλοία πολύς κόσμος από νωρίς το πρωί κυκλοφορούσε στην παραλία έτοιμοι για εξόρμηση κυρίως σε κάποια παραλία. Η δε θάλασσα στο λιμάνι, ήταν γεμάτη από πέταλα λουλουδιών.  Μια  συνήθεια που σίγουρα θα γίνει ένα όμορφο έθιμο.  Τα παλιά τα χρόνια στην Ύδρα κάθε πρωτομαγιά ξεκινούσαν παρέες από νωρίς το πρωί να μαζέψουν λουλούδια και να γιορτάσουν συνήθως σε κάποια εξοχή , ψήνοντας χορεύοντας και τραγουδώντας με την μουσική να παίζει από τα πικ-απ της εποχής με τις μπαταρίες .  Άλλες παρέες γέμιζαν βάρκες με φαγητό και ποτά και περνούσαν όλη την μέρα διασκεδάζοντας σε κάποια παραλία .  Τώρα αυτή η συνήθεια έχει κάπως ξεπεραστεί αλλά παρ΄όλα αυτά τα κατώφλια είναι στολισμένα με το πρωτομαγιάτικο στεφάνι και η μέρα είναι μια καλή ευκαιρία για μπάνιο στη θάλασσα και φαγοπότι είτε σε κάποιο σπίτι είτε σε κάποια παραθαλάσσια ταβερνούλα


ΕΘΙΜΑ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΣ


Το πρωτομαγιάτικο στεφάνι

Ένα από τα πιο γνωστά έθιμα που εξακολουθεί να μας συνδέει με την παραδοσιακή Πρωτομαγιά, μια γιορτή της άνοιξης και της φύσης με πανάρχαιες ρίζες, είναι το πρωτομαγιάτικο στεφάνι.

Ο εορτασμός της Πρωτομαγιάς συνδέεται με την ανθρώπινη χαρά για την άνοιξη και τη βλάστηση. Απότοκο των δοξασιών αυτών είναι το μαγιάτικο στεφάνι που φτιάχνεται από διάφορα άνθη και καρπούς και κρεμιέται στην πόρτα των σπιτιών.

Το μάζεμα των λουλουδιών για το πρωτομαγιάτικο στεφάνι, ενισχύει στη σημερινή εποχή τις σχέσεις του ανθρώπου με τη φύση, από την οποία οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν απομακρυνθεί λόγω του τρόπου ζωής των σύγχρονων πόλεων.

Στα μέρη της Μικράς Ασίας, σε κάθε στεφάνι έβαζαν, εκτός από λουλούδια, ένα σκόρδο για τη βασκανία, ένα αγκάθι για τον εχθρό κι ένα στάχυ για την καλή σοδειά. Το μαγιάτικο στεφάνι στόλιζε τις πόρτες των σπιτιών ως του Αϊ - Γιαννιού του Θεριστή και τότε, το καίγανε στις φωτιές του αγίου.

Στα Δωδεκάνησα, μαζεύουν ένα λουλούδι που το λένε "ανοιχτομάτη" και πιστεύουν πως όποιος το έχει είναι πάντα γερός και τυχερός.

Το αμίλητο νερό

Σε νησιά του Αιγαίου την Πρωτομαγιά, τα κορίτσια σηκώνονταν την αυγή και έπαιρναν μαζί τους τα λουλούδια, που είχαν μαζέψει από την παραμονή και πήγαιναν στα πηγάδια να φέρουν το «αμίλητο νερό» (αμίλητο γιατί το κουβαλούσαν χωρίς να μιλούν). Όταν το έφερναν στο σπίτι, πλένονταν όλοι με αυτό.

Η Πρωτομαγιά των αγροτών

Οι αγρότες φτιάχνουν το Μάη τους με πρασινάδες, καρπούς, σκόρδο για τη βασκανία και αγκάθι για τον εχθρό.

Στις περιοχές της Σμύρνης, την παραμονή της Πρωτομαγιάς, οι αγρότες πήγαιναν στην εξοχή, για να κόψουν οτιδήποτε είχε καρπό: σιτάρι, κριθάρι, σκόρδα, κρεμμύδια, κλαδιά συκιάς με τα σύκα, κλαδιά αμυγδαλιάς με τα αμύγδαλα, κλαδιά ροδιάς με τα ρόδια.

Στην Αγιάσο της Λέσβου, φτιάχνουν στεφάνια από όλα τα λουλούδια και βάζουν μέσα "δαιμοναριά", άγριο χόρτο με πλατιά φύλλα και κίτρινα λουλούδια για να δαιμονίζονται οι γαμπροί. 

Στη Σέριφο, από το βράδυ της παραμονής, κρεμούν στην πόρτα ένα στεφάνι από λουλούδια τσουκνίδες, κριθάρι και σκόρδο. 

Το Μαγιόξυλο

Σε χωριά της Κέρκυρας, οι κάτοικοι περιφέρουν έναν κορμό κυπαρισσιού, σκεπασμένο με κίτρινες μαργαρίτες που γύρω του έχει ένα στεφάνι με χλωρά κλαδιά. 

Με το μαγιόξυλο αυτό, οι νέοι εργάτες ντυμένοι με κάτασπρα παντελόνια και πουκάμισα και κόκκινα μαντήλια στο λαιμό βγαίνουν στους δρόμους, τραγουδώντας το Μάη.

Το Πήδημα της φωτιάς

Νέοι και γυναίκες μεγάλης ηλικίας μαζεύονται την παραμονή της Πρωτομαγιάς, μόλις δύσει ο ήλιος και ανάβουν φωτιές με ξερά κλαδιά που έχουν συγκεντρώσει αρκετές μέρες πριν. Όσο η φωτιά είναι αναμμένη οι γυναίκες χορεύουν κυκλικούς χορούς γύρω από τη φωτιά και τραγουδούν παραδοσιακά τραγούδια για την Πρωτομαγιά.
Τα νέα παιδιά, αφού βρέξουν τα μαλλιά και τα ρούχα τους, πηδούν πάνω από τις φωτιές σαν μία συμβολική πράξη που αποσκοπεί στο να διώξει τον χειμώνα και την αρρώστια. Στην συνέχεια όλοι παίρνουν έναν δαυλό από φωτιά και την πηγαίνουν στο σπίτι τους για να φύγουν όλα τα κακά. 

Υπάρχουν και άλλα πολλά έθιμα της Πρωτομαγιάς που γιορτάζονται σε διάφορα μέρη της Ελλάδας: το Μαγιόπουλο, το οποίο ονομάζουν ακόμα Φουσκοδένδρι ή Ζαφείρη, γιορτάζεται στην Ήπειρο και στη Θεσσαλία, το έθιμο του Κλήδωνα (είδος λουλουδιού) στο δήμο Κόζιακα, το έθιμο της πιπεργιάς στην Εύβοια, τα Ξόρκια της Πρωτομαγιάς για το διώξιμο των φιδιών στην Ήπειρο, κ.λπ.

ΠΡΩΤΗ ΤΟΥ ΜΑΗ

Η πρώτη του Μάη, είναι μέρα ορόσημο για τους αγώνες του εργάτη.


Οι αιματοβαμμένες εξεγέρσεις των εργατών του Σικάγο στις αρχές Μάη του 1886, έγιναν ύστερα από επιτυχημένες διεκδικήσεις των εργατών στον Καναδά το 1872.Δύο χρόνια νωρίτερα, το 1884, πάρθηκε στο συνέδριο της Αμερικανικής Ομοσπονδίας Εργασίας η απόφαση να γίνουν την πρώτη Μάη του 1886 απεργιακές κινητοποιήσεις και διαδηλώσεις στο Σικάγο, το μεγαλύτερο τότε βιομηχανικό κέντρο των ΗΠΑ. Αίτημα η μείωση των ωρών εργασίας και σύνθημα "Οχτώ ώρες δουλειά, οχτώ ώρες ανάπαυση, οχτώ ώρες ύπνο".







Εκείνη τη μέρα, 1η Μαΐου του 1886, 400.000 άνθρωποι συμμετείχαν στις απεργίες που γίνονταν σε όλη την χώρα, και πάνω από 80.000 στο Σικάγο.  Οι ειρηνικές διαδηλώσεις των εργατών και των οικογενειών τους είχαν τραγική κατάληξη μετά από συμπλοκές με πυροβολισμούς με οπλισμένους αστυνομικούς.


Το 1892 έγινε η πρώτη πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση στην Ελλάδα, από τον Σοσιαλιστικό Σύλλογο του Καλλέργη. Το 1893, 2000 διαδήλωσαν ζητώντας οχτάωρο, Κυριακή αργία και κρατική ασφάλιση στα θύματα εργατικών ατυχημάτων. Το 1894, γίνεται μια μεγάλη συγκέντρωση με τα ίδια αιτήματα που λήγει με 10 συλλήψεις και τον Αύγουστο ακολουθεί σύλληψη του σοσιαλιστή Σταύρου Καλλέργη.Το 1936 έχουμε τους καπνεργάτες της Θεσσαλονίκης. Τα γεγονότα ξεκίνησαν γύρω στο Φεβρουάριο, με κατάληψη ενός εργοστασίου ύστερα από την απόρριψη των αιτημάτων των εργατών και συνεχίστηκε με συμπαράσταση καπνεργατών από άλλα εργοστάσια. Εναντίον τους χρησιμοποιήθηκε τόσο η αστυνομία όσο και ο στρατός. Δεν υπήρχε κεντρική συγκέντρωση, αλλά μικρές συγκεντρώσεις με ομιλητές σε διάφορα μέρη της πόλης. 


Σε μια συγκέντρωση στη διασταύρωση Εγνατίας και Βενιζέλου, χωροφύλακες πυροβόλησαν και σκότωσαν 7-8 εργάτες. Σ' αυτό το σημείο έχει στηθεί το μνημείο του καπνεργάτη. Με πυροβολισμούς προσπάθησαν να διαλύσουν και τις άλλες συγκεντρώσεις και συνολικά είχαμε τουλάχιστον 12 νεκρούς και 300 τραυματίες. Οι δολοφονίες των εργατών ήταν η έμπνευση του Ρίτσουγια τον "Επιτάφιο".Σημειώνεται ότι στην Καισαριανή την 1η Μαΐου 1944, η εργατική Πρωτομαγιά συνέπεσε με την άνανδρη εκτέλεση 200 Ελλήνων ανδρών από τις γερμανικές δυνάμεις Κατοχής. Έτσι, η Καισαριανή δεν εορτάζει μόνο την Εργατική Πρωτομαγιά όπως όλος ο υπόλοιπος ελεύθερος και δημοκρατικός κόσμος. Η ίδια ημέρα είναι ημέρα ιστορικής τιμής και μνήμης.

Ο Μάιος, σύμφωνα με την παράδοση, πήρε το όνομά του από τη ρωμαϊκή θεότητα Maia (Μάγια), η οποία ονομάστηκε έτσι από την ελληνική λέξη Μαία που σημαίνει τροφός και μητέρα. Η Μάγια ταυτίστηκε με την Ατλαντίδα νύμφη Μαία, τη μητέρα του Ερμή στον οποίο αφιερώθηκε ο μήνας Μάιος.





Ο Μάιος είναι ο 5ος μήνας του χρόνου, ο οποίος αντιστοιχεί στον αρχαίο μήνα Θαργηλίωνα που γιορταζόταν με τα περίφημα Ανθεοφόρια. Ήταν αφιερωμένος στη θεά της γεωργίας Δήμητρα και την κόρη της Περσεφόνη, που τον μήνα αυτόν βγαίνει από τον Άδη κι έρχεται στη γη. Γιορτές γίνονταν και στην αρχαία Ρώμη που τις έλεγαν "ροσύλλια" τις οποίες διατήρησαν και οι Βυζαντινοί αυτοκράτορες.

Για τη λαϊκή αντίληψη, στο μήνα Μάιο συνυπάρχουν οι ιδιότητες του καλού και του κακού, της αναγέννησης και του θανάτου και συγκεντρώνονται την πρώτη του ημέρα, την Πρωτομαγιά.

Ο εορτασμός της Πρωτομαγιάς σηματοδοτεί την τελική νίκη του καλοκαιριού απέναντι στον χειμώνα, την κατίσχυση της ζωής επί του θανάτου και έχει ρίζες που ανάγονται σε προχριστιανικές αγροτικές λατρευτικές τελετές για τη γονιμότητα των αγρών και, κατ' επέκταση, και των ζώων και των ανθρώπων.Η αρχαιότατη γιορτή της Πρωτομαγιάς συνεχίστηκε στο διάβα των αιώνων με επισημότητα και με διάφορες μορφές και εκδηλώσεις. Μία από τις παλαιότερες γιορτές ήταν τα Ανθεστήρια, η γιορτή των λουλουδιών, η πρώτη επίσημη γιορτή ανθέων των Ελλήνων.

Τα Ανθεστήρια, κατά τη διάρκεια των οποίων πομπές με κανηφόρες που έφερναν άνθη βάδιζαν με μεγαλοπρέπεια προς τα ιερά, ιδρύθηκαν πρώτα στην Αθήνα και έπειτα πήραν πανελλήνια μορφή, αφού διαδόθηκαν και σ άλλες πόλεις της Ελλάδος. Σύμφωνα με το μύθο, στα Ανθεστήρια «ανασταινόταν» ο… σκοτωμένος θεός Ευάνθης, επίθετο του Διόνυσου, από το χυμένο αίμα του οποίου φύτρωσε η άμπελος.

Όταν οι Ρωμαίοι κατάκτησαν την Ελλάδα, η γιορτή της Πρωτομαγιάς, δεν έπαψε να υπάρχει αλλά εμπλουτίστηκε γιατί και οι δύο λαοί πίστευαν, ότι τα λουλούδια αντιπροσωπεύουν την ομορφιά των θεών και φέρνουν δύναμη, δόξα , ευτυχία και υγεία.

Με το πέρασμα των αιώνων, η αρχική έννοια της Πρωτομαγιάς αλλοιώθηκε και επιβίωσαν έθιμα ως απλές λαϊκές γιορτές (περιφορά δέντρων, πράσινων κλαδιών ή στεφάνων με λουλούδια, ανακήρυξη του βασιλιά ή της βασίλισσας του Μάη, χορός γύρω από ένα δέντρο ή ένα στολισμένο κοντάρι-γαϊτανάκι).

Η Πρωτομαγιά είναι μία από τις ελάχιστες γιορτές, χωρίς θρησκευτικό περιεχόμενο, με εκδηλώσεις που απαντώνται στον λαϊκό πολιτισμό πολλών ευρωπαϊκών λαών, οι οποίες έχουν διατηρηθεί ως τις μέρες μας.








πηγές:










metamarks