Τρίτη 23 Νοεμβρίου 2010
Σαν σήμερα 22 Νοεμβρίου: Με την υπογραφή της συνθήκης ειρήνης στην Κωνσταντινούπολη, τερματίζεται και επισήμως ο ελληνοτουρκικός πόλεμος του 1897.
Ο Ελληνοτουρκικός Πόλεμος του 1897 ή, διαφορετικά, ο πόλεμος των τριάντα ημερών ή και Μαύρο '97 ήταν πόλεμος μεταξύ του Βασιλείου της Ελλάδας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατά το έτος 1897, ως απόρροια της τότε έκβασης του Κρητικού προβλήματος. Ο πόλεμος κατέληξε σε ταπεινωτική ήττα της Ελλάδας και επιβολή διεθνούς οικονομικού ελέγχου.
Ο πόλεμος άρχισε στις 6 Απριλίου 1897 και έληξε με την παρέμβαση των Μεγάλων Δυνάμεων στις 7 Μαΐου, αφού οι Τούρκοι είχαν καταλάβει τη Θεσσαλία. Η ειρήνη υπογράφηκε στις 6 Σεπτεμβρίου, σε προσωρινή συνθήκη μετά από πεντάμηνες διαπραγματεύσεις των Μεγάλων Δυνάμεων με το Οθωμανικό κράτος (την Υψηλή Πύλη). Η τελική συνθήκη υπογράφηκε στις 22 Νοεμβρίου 1897[1].
Σημειώνεται ότι ο πόλεμος αυτός του 1897 απετέλεσε την πρώτη πολεμική εμπλοκή της Ελλάδας, κατά την οποία και δοκιμάσθηκε σε εκστρατεία τόσο ο τότε πολεμικός μηχανισμός της όσο και πολεμικό δυναμικό της, 67 χρόνια μετά από την απόκτηση της ανεξαρτησίας της.
H σύνθεση του Ελληνικού στόλου κατά τον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 είχε ως ακολούθως:
Θωρηκτά: 3, τα Β.Π. Θ/Κ "ΣΠΕΤΣΑΙ", "ΥΔΡΑ" και "ΨΑΡΑ"
Τορπιλοβόλα: 17, τα με αριθμό 1 έως και 17
Κανονιοφόροι: 4, τα με γράμματα Α, Β, Γ και Δ
Ατμομυοδρόμωνες: 4, τα ΑΛΦΕΙΟΣ, ΑΧΕΛΩΟΣ, ΕΥΡΩΤΑΣ και ΠΗΝΕΙΟΣ
Θωρακοβάρις: 1, το ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ
Θωρακοδρόμων: 1 το ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΟΛΓΑ
Ατμοβάρις: 2, τα ΑΚΤΙΟΝ και ΑΜΒΡΑΚΙΑ
Οπλιταγωγά: 4, τα ΘΡΑΚΗ, ΙΩΝΙΑ, ΜΥΚΑΛΗ και ΣΦΑΚΤΗΡΙΑ
Εύδρομο: 1, το ΝΑΥΑΡΧΟΣ ΜΙΑΟΥΛΗΣ
Ναρκοθέτιδες: 3, τα ΑΙΓΙΑΛΕΙΑ, ΜΟΝΕΜΒΑΣΙΑ και ΝΑΥΠΛΙΑ
Τορπιλοφόρο: 1, το ΝΑΥΑΡΧΟΣ ΚΑΝΑΡΗΣ
Ατμοημιολίες: 3 τα ΑΗΔΩΝ, ΚΙΣΣΑ και ΚΙΧΛΗ και τέλος
Ατμοτελωνίδες: 5, τα παράκτια περιπολικά ΠΕΙΡΑΙΕΥΣ, ΚΕΡΚΥΡΑ, ΠΑΤΡΑΙ, ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑ και ΕΡΜΟΥΠΟΛΙΣ
Την εποχή του Ελληνοτουρκικού πολέμου το ελληνικό πολεμικό ναυτικό επάνδρωναν περίπου 3.000 ναύτες και 200 Αξιωματικοί. Ο ελληνικός στόλος ήταν τότε χωρισμένος σε δύο μοίρες, την Ανατολική Μοίρα (Αν.Μ) υπό τον Πλοίαρχο K. Σαχτούρη και την Δυτική Μοίρα (Δ.Μ.) υπό τον Πλοίαρχο Δ. Κριεζή.
Σημειώνεται πως οι δύο ατμοβαρίδες (τροχήλατα) "ΜΠΟΥΜΠΟΥΛΙΝΑ" και "ΑΜΦΙΤΡΙΤΗ" που είχε αγοράσει εσπευσμένα η ελληνική κυβέρνηση το 1867, η μεν πρώτη δεν έφθασε ποτέ στην Ελλάδα μετά την έκρηξη που σημειώθηκε στο λέβητα και στη συνέχεια βυθίστηκε (17 Νοεμβρίου 1867) στο Λίβερπουλ, ενώ η δεύτερη από το 1892 μέχρι το 1906 ήταν παροπλισμένη και αποτελούσε μόνιμο ναυτώνα στο Ναύσταθμο Σαλαμίνας.
Ο Κωνσταντίνος Σαχτούρης (1835-1903) ήταν αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού και πολιτικός.
Γεννήθηκε στην Ύδρα και ήταν γιος του Γεωργίου Σαχτούρη. Το 1858 κατατάχθηκε στο Πολεμικό Ναυτικό, όπου έφτασε μέχρι τον βαθμό του υποναυάρχου. Συμμετείχε επίσης και στον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897. Ασχολήθηκε με την πολιτική ενώ είχε διατελέσει και υπουργός Ναυτικών.
Ο Δημήτριος Κριεζής ήταν Έλληνας στρατιωτικός και πολιτικός.
Ήταν δευτερότοκος γιος του Αντωνίου Κριεζή και της Κυριακούλας, το γένος Βούλγαρη Μπέη, που είχε διατελέσει "κυρία των τιμών" της Βασίλισσας Αμαλίας.
Ο Δ. Κριεζής διετέλεσε επί Βασιλέως Γεωργίου Α' υπασπιστής του Βασιλέως, με τον βαθμό τότε του πλοίαρχου του Βασιλικού Ναυτικού. Έφτασε στον βαθμό του υποναύαρχου.).[1]
Στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 ήταν επικεφαλής του στόλου του Ιονίου (του Αμβρακικού)
http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%BF%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%BA%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82_%CF%80%CF%8C%CE%BB%CE%B5%CE%BC%CE%BF%CF%82_%CF%84%CE%BF%CF%85_1897
Ο πόλεμος άρχισε στις 6 Απριλίου 1897 και έληξε με την παρέμβαση των Μεγάλων Δυνάμεων στις 7 Μαΐου, αφού οι Τούρκοι είχαν καταλάβει τη Θεσσαλία. Η ειρήνη υπογράφηκε στις 6 Σεπτεμβρίου, σε προσωρινή συνθήκη μετά από πεντάμηνες διαπραγματεύσεις των Μεγάλων Δυνάμεων με το Οθωμανικό κράτος (την Υψηλή Πύλη). Η τελική συνθήκη υπογράφηκε στις 22 Νοεμβρίου 1897[1].
Σημειώνεται ότι ο πόλεμος αυτός του 1897 απετέλεσε την πρώτη πολεμική εμπλοκή της Ελλάδας, κατά την οποία και δοκιμάσθηκε σε εκστρατεία τόσο ο τότε πολεμικός μηχανισμός της όσο και πολεμικό δυναμικό της, 67 χρόνια μετά από την απόκτηση της ανεξαρτησίας της.
H σύνθεση του Ελληνικού στόλου κατά τον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 είχε ως ακολούθως:
Θωρηκτά: 3, τα Β.Π. Θ/Κ "ΣΠΕΤΣΑΙ", "ΥΔΡΑ" και "ΨΑΡΑ"
Τορπιλοβόλα: 17, τα με αριθμό 1 έως και 17
Κανονιοφόροι: 4, τα με γράμματα Α, Β, Γ και Δ
Ατμομυοδρόμωνες: 4, τα ΑΛΦΕΙΟΣ, ΑΧΕΛΩΟΣ, ΕΥΡΩΤΑΣ και ΠΗΝΕΙΟΣ
Θωρακοβάρις: 1, το ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ
Θωρακοδρόμων: 1 το ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΟΛΓΑ
Ατμοβάρις: 2, τα ΑΚΤΙΟΝ και ΑΜΒΡΑΚΙΑ
Οπλιταγωγά: 4, τα ΘΡΑΚΗ, ΙΩΝΙΑ, ΜΥΚΑΛΗ και ΣΦΑΚΤΗΡΙΑ
Εύδρομο: 1, το ΝΑΥΑΡΧΟΣ ΜΙΑΟΥΛΗΣ
Ναρκοθέτιδες: 3, τα ΑΙΓΙΑΛΕΙΑ, ΜΟΝΕΜΒΑΣΙΑ και ΝΑΥΠΛΙΑ
Τορπιλοφόρο: 1, το ΝΑΥΑΡΧΟΣ ΚΑΝΑΡΗΣ
Ατμοημιολίες: 3 τα ΑΗΔΩΝ, ΚΙΣΣΑ και ΚΙΧΛΗ και τέλος
Ατμοτελωνίδες: 5, τα παράκτια περιπολικά ΠΕΙΡΑΙΕΥΣ, ΚΕΡΚΥΡΑ, ΠΑΤΡΑΙ, ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑ και ΕΡΜΟΥΠΟΛΙΣ
Την εποχή του Ελληνοτουρκικού πολέμου το ελληνικό πολεμικό ναυτικό επάνδρωναν περίπου 3.000 ναύτες και 200 Αξιωματικοί. Ο ελληνικός στόλος ήταν τότε χωρισμένος σε δύο μοίρες, την Ανατολική Μοίρα (Αν.Μ) υπό τον Πλοίαρχο K. Σαχτούρη και την Δυτική Μοίρα (Δ.Μ.) υπό τον Πλοίαρχο Δ. Κριεζή.
Σημειώνεται πως οι δύο ατμοβαρίδες (τροχήλατα) "ΜΠΟΥΜΠΟΥΛΙΝΑ" και "ΑΜΦΙΤΡΙΤΗ" που είχε αγοράσει εσπευσμένα η ελληνική κυβέρνηση το 1867, η μεν πρώτη δεν έφθασε ποτέ στην Ελλάδα μετά την έκρηξη που σημειώθηκε στο λέβητα και στη συνέχεια βυθίστηκε (17 Νοεμβρίου 1867) στο Λίβερπουλ, ενώ η δεύτερη από το 1892 μέχρι το 1906 ήταν παροπλισμένη και αποτελούσε μόνιμο ναυτώνα στο Ναύσταθμο Σαλαμίνας.
Ο Κωνσταντίνος Σαχτούρης (1835-1903) ήταν αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού και πολιτικός.
Γεννήθηκε στην Ύδρα και ήταν γιος του Γεωργίου Σαχτούρη. Το 1858 κατατάχθηκε στο Πολεμικό Ναυτικό, όπου έφτασε μέχρι τον βαθμό του υποναυάρχου. Συμμετείχε επίσης και στον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897. Ασχολήθηκε με την πολιτική ενώ είχε διατελέσει και υπουργός Ναυτικών.
Ο Δημήτριος Κριεζής ήταν Έλληνας στρατιωτικός και πολιτικός.
Ήταν δευτερότοκος γιος του Αντωνίου Κριεζή και της Κυριακούλας, το γένος Βούλγαρη Μπέη, που είχε διατελέσει "κυρία των τιμών" της Βασίλισσας Αμαλίας.
Ο Δ. Κριεζής διετέλεσε επί Βασιλέως Γεωργίου Α' υπασπιστής του Βασιλέως, με τον βαθμό τότε του πλοίαρχου του Βασιλικού Ναυτικού. Έφτασε στον βαθμό του υποναύαρχου.).[1]
Στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 ήταν επικεφαλής του στόλου του Ιονίου (του Αμβρακικού)
http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%BF%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%BA%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82_%CF%80%CF%8C%CE%BB%CE%B5%CE%BC%CE%BF%CF%82_%CF%84%CE%BF%CF%85_1897
Δευτέρα 22 Νοεμβρίου 2010
Ο Υδραίος Ναύαρχος Νικόλαος Βότσης και ο τορπιλισμός του "Φετχί Μπουλέντ"
Ο υποπλοίαρχος Νικόλαος Βότσης, με μια παράτολμη και κινδυνώδη ενέργεια το βράδυ της 18ης Οκτωβρίου του 1912 στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης, διέρρηξε το πολεμικό... φετίχ των Τούρκων, ήτοι το πολεμικό σκάφος "Φετχί Μπουλέντ", το οποίο οι Έλληνες αποκαλούσαν "Φετίχ Μπουλέντ".
Πανύψηλος και ωραίος ως Έλλην, ο κοσμοπολίτης Υδραίος Νικόλαος Βότσης με το ανδραγάθημα που πραγματοποίησε έδωσε στους Έλληνες να καταλάβουν πως πλέον όλες οι στράτες, θαλάσσιες και στεριανές, ήταν ανοιχτές για την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης.
Στους Οθωμανούς, αντίθετα, το ανδραγάθημα του Βότση και του πληρώματος του τορπιλοβόλου "11" υπενθύμισε πως ήλθε η ώρα για την παράδοση της Θεσσαλονίκης στους Έλληνες. Λέγεται πως μετά την παράδοση της πόλης στους Έλληνες οι Βούλγαροι ζήτησαν από τον τούρκο αρχιστράτηγο Χασάν Ταχσίν να υπογράψει και μαζί τους πρωτόκολλο παράδοσης της Θεσσαλονίκης. Αυτός όμως απάντησε: "Από τους Ρωμιούς την πήραμε και σ' αυτούς θα την παραδώσουμε"!
Ο Νικόλαος Βότσης δεν λογάριασε τη ζωή του, κι ας ήταν 35 χρονών. Ζήτησε ο ίδιος να κάνει μια δυναμική ενέργεια ώστε να δώσει ένα ηθικό πλεονέκτημα στους ταπεινωμένους από την ήττα του 1897 Έλληνες. Και τα κατάφερε ιδιαίτερα εκρηκτικά και εκκωφαντικά, ενώ, όπως γράφουν οι εφημερίδες της εποχής, οι εκρήξεις από τον τορπιλισμό φώτισαν ολόκληρη την πόλη!
Μ. Φ. Δραγούμης, εφημερίδα Μακεδονία
Παρασκευή 19 Νοεμβρίου 2010
Η απελευθέρωση της Λέσβου στις 8 Νοεμβρίου 1912
«Κατά τη διάρκεια του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου, ο ελληνικός στόλος με το Nαύαρχο Παύλο Κουντουριώτη επικεφαλής, ξεκίνησε από τον κόλπο του Μούδρου το βράδυ της 7ης Νοεμβρίου και αγκυροβόλησε τα ξημερώματα της 8ης Νοεμβρίου 1912 έξω απ’ το λιμάνι της Μυτιλήνης. Ανάμεσα στα ελληνικά πλοία ξεχώριζε με την επιβλητικότητά του η ναυαρχίδα του στόλου, το θωρηκτό «Γ. Αβέρωφ» (...)
Μετά την επίδοση του τελεσιγράφου του Κουντουριώτη προς τις οθωμανικές αρχές του νησιού, με το οποίο ζητούνταν η άμεση παράδοση της πόλης, πραγματοποιήθηκε σύσκεψη μεταξύ των οθωμανικών αρχών, των χριστιανών και μουσουλμάνων προυχόντων της Μυτιλήνης. Στη σύσκεψη αυτή, αποφασίστηκε να αποχωρήσουν οι ολιγάριθμες οθωμανικές ένοπλες δυνάμεις στο εσωτερικό του νησιού και να γίνει αναίμακτα η κατάληψη της Μυτιλήνης, προκειμένου να αποφευχθεί η άσκοπη αιματοχυσία του άοπλου πληθυσμού, του χριστιανικού και του μουσουλμανικού.
Η αποβίβαση των Ελλήνων πεζοναυτών και ναυτών άρχισε στις 12.30 το μεσημέρι, κάτω απ’ τα ξέφρενα πανηγύρια του κόσμου και έγινε στη λεγόμενη Πετρόσκαλα, που βρισκόταν στη θέση του σημερινού Τελωνείου. Μετά την παράδοση των οθωμανικών αρχών, όλη η πόλη σημαιοστολίστηκε. Στο μητροπολιτικό ναό του Αγίου θανασίου πραγματοποιήθηκε δοξολογία, στην οποία χοροστάτησε ο Μητροπολίτης Μυτιλήνης Κύριλλος, ο οποίος μαζί με το σύνολο των παρευρισκομένων έψαλε το «Χριστός Ανέστη».
Αμέσως, με ανακοίνωσή τους οι ελληνικές αρχές κήρυξαν την ένωση του νησιού με την Ελλάδα και διακήρυξαν την ισονομία και την ισοπολιτεία για όλους τους κατοίκους, χριστιανούς και μουσουλμάνους.
Στις 10 Νοεμβρίου το οπλιταγωγό Μακεδονία αγκυροβόλησε έξω από το Πλωμάρι και οι πεζοναύτες του αποβιβάστηκαν μέσα στους έξαλλους πανηγυρισμούς των κατοίκων. Ακολούθησε η κατάλυση των οθωμανικών αρχών στην Αγιάσο, στον Πολιχνίτο, στη Γέρα, ενώ η ελληνική ζώνη κατοχής επεκτάθηκε βόρεια μέχρι τη Θερμή.
Τα ελληνικά στρατεύματα ολοκλήρωσαν την κατάληψη του νησιού ένα μήνα αργότερα με τη συνθηκολόγηση και του τελευταίου οθωμανικού στρατοπέδου στο Κλαπάδο.
ΤΟ ΑΒΕΡΩΦ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΗΣ ΛΕΣΒΟΥ ΚΑΙ Ο ΠΑΥΛΟΣ ΚΟΥΝΤΟΥΡΙΩΤΗΣ
«Κατά τη διάρκεια του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου, ο ελληνικός στόλος με το Nαύαρχο Παύλο Κουντουριώτη επικεφαλής, ξεκίνησε από τον κόλπο του Μούδρου το βράδυ της 7ης Νοεμβρίου και αγκυροβόλησε τα ξημερώματα της 8ης Νοεμβρίου 1912 έξω απ’ το λιμάνι της Μυτιλήνης. Ανάμεσα στα ελληνικά πλοία ξεχώριζε με την επιβλητικότητά του η ναυαρχίδα του στόλου, το θωρηκτό «Γ. Αβέρωφ» (...)
Μετά την επίδοση του τελεσιγράφου του Κουντουριώτη προς τις οθωμανικές αρχές του νησιού, με το οποίο ζητούνταν η άμεση παράδοση της πόλης, πραγματοποιήθηκε σύσκεψη μεταξύ των οθωμανικών αρχών, των χριστιανών και μουσουλμάνων προυχόντων της Μυτιλήνης. Στη σύσκεψη αυτή, αποφασίστηκε να αποχωρήσουν οι ολιγάριθμες οθωμανικές ένοπλες δυνάμεις στο εσωτερικό του νησιού και να γίνει αναίμακτα η κατάληψη της Μυτιλήνης, προκειμένου να αποφευχθεί η άσκοπη αιματοχυσία του άοπλου πληθυσμού, του χριστιανικού και του μουσουλμανικού.
Η αποβίβαση των Ελλήνων πεζοναυτών και ναυτών άρχισε στις 12.30 το μεσημέρι, κάτω απ’ τα ξέφρενα πανηγύρια του κόσμου και έγινε στη λεγόμενη Πετρόσκαλα, που βρισκόταν στη θέση του σημερινού Τελωνείου. Μετά την παράδοση των οθωμανικών αρχών, όλη η πόλη σημαιοστολίστηκε. Στο μητροπολιτικό ναό του Αγίου θανασίου πραγματοποιήθηκε δοξολογία, στην οποία χοροστάτησε ο Μητροπολίτης Μυτιλήνης Κύριλλος, ο οποίος μαζί με το σύνολο των παρευρισκομένων έψαλε το «Χριστός Ανέστη».
Αμέσως, με ανακοίνωσή τους οι ελληνικές αρχές κήρυξαν την ένωση του νησιού με την Ελλάδα και διακήρυξαν την ισονομία και την ισοπολιτεία για όλους τους κατοίκους, χριστιανούς και μουσουλμάνους.
Στις 10 Νοεμβρίου το οπλιταγωγό Μακεδονία αγκυροβόλησε έξω από το Πλωμάρι και οι πεζοναύτες του αποβιβάστηκαν μέσα στους έξαλλους πανηγυρισμούς των κατοίκων. Ακολούθησε η κατάλυση των οθωμανικών αρχών στην Αγιάσο, στον Πολιχνίτο, στη Γέρα, ενώ η ελληνική ζώνη κατοχής επεκτάθηκε βόρεια μέχρι τη Θερμή.
Τα ελληνικά στρατεύματα ολοκλήρωσαν την κατάληψη του νησιού ένα μήνα αργότερα με τη συνθηκολόγηση και του τελευταίου οθωμανικού στρατοπέδου στο Κλαπάδο.
ΤΟ ΑΒΕΡΩΦ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΗΣ ΛΕΣΒΟΥ ΚΑΙ Ο ΠΑΥΛΟΣ ΚΟΥΝΤΟΥΡΙΩΤΗΣ
ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 1912
Νοέμβριος 1912
Στις 2 Νοεμβρίου και ώρα 07.00 αποπλέουν από Μούδρο το ΑΒΕΡΩΦ με τα ΠΑΝΘΗΡ, ΙΕΡΑΞ και ΘΥΕΛΛΑ με άγημα προς κατάληψη του Αγίου Όρους. Στις 11.30 οι Μονές φέρονται σημαιοστολισμένες ενώ οι μοναχοί αλλαλάζοντας από χαρά κανονιοβολούν και τυφεκιοβολούν. ΑΒΕΡΩΦ ανταποδίδει με 21 χαιρετιστήριες βολές. Μετά κατάπλου 13.45 στον όρμο Πρόβλακα εξέρχεται άγημα αξιωματικός του οποίου εν ονόματι του Βασιλέως των Ελλήνων υψώνει την Ελληνική σημαία και κρατεί τον Καϊμακάμη και άλλους οθωμανούς ως "αμαχητί αιχμαλώτους πολέμου". Στις 18.00 πλοία αποπλέουν για Λήμνο, εκτός του ΘΫΕΛΛΑ που σπεύδει προς Ικαρία.
Στις 4 Νοεμβρίου και ώρα 14.00 το ΘΥΕΛΛΑ αναφέρει κατάληψη Ικαρίας.
Στις 7 Νοεμβρίουτο απόγευμα τα 4 θωρηκτά με επικεφαλής το ΑΒΕΡΩΦ, καθώς και τα ΙΕΡΑΞ, ΝΙΚΗ, ΑΣΠΙΣ, ΒΕΛΟΣ, τα τορπιλοβόλα Τ-12 και Τ-14, εμπορικά Κανάρης και Πέλοψ πλήρη ναυτικών αγημάτων και με το νεότευκτο Α/Τ ΝΕΑ ΓΕΝΕΑ που συνοδεύει τα εμπορικά Ισμήνη και Καλουτά που μεταφέρουν ελληνικό τάγμα απολπλέουν για κατάληψη της Μυτιλήνης. Την επομένη το πρωί 05.00 επιχειρείται η απόβαση. Το μεσημέρι η νήσος είχε καταληφθεί. Στις 11.00 ο ελληνικός στόλος επαναπλέει στο Μούδρο.
http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%93%CE%B5%CF%8E%CF%81%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82_%CE%91%CE%B2%CE%AD%CF%81%CF%89%CF%86_(%CE%B8%CF%89%CF%81%CE%B7%CE%BA%CF%84%CF%8C)
Στις 2 Νοεμβρίου και ώρα 07.00 αποπλέουν από Μούδρο το ΑΒΕΡΩΦ με τα ΠΑΝΘΗΡ, ΙΕΡΑΞ και ΘΥΕΛΛΑ με άγημα προς κατάληψη του Αγίου Όρους. Στις 11.30 οι Μονές φέρονται σημαιοστολισμένες ενώ οι μοναχοί αλλαλάζοντας από χαρά κανονιοβολούν και τυφεκιοβολούν. ΑΒΕΡΩΦ ανταποδίδει με 21 χαιρετιστήριες βολές. Μετά κατάπλου 13.45 στον όρμο Πρόβλακα εξέρχεται άγημα αξιωματικός του οποίου εν ονόματι του Βασιλέως των Ελλήνων υψώνει την Ελληνική σημαία και κρατεί τον Καϊμακάμη και άλλους οθωμανούς ως "αμαχητί αιχμαλώτους πολέμου". Στις 18.00 πλοία αποπλέουν για Λήμνο, εκτός του ΘΫΕΛΛΑ που σπεύδει προς Ικαρία.
Στις 4 Νοεμβρίου και ώρα 14.00 το ΘΥΕΛΛΑ αναφέρει κατάληψη Ικαρίας.
Στις 7 Νοεμβρίουτο απόγευμα τα 4 θωρηκτά με επικεφαλής το ΑΒΕΡΩΦ, καθώς και τα ΙΕΡΑΞ, ΝΙΚΗ, ΑΣΠΙΣ, ΒΕΛΟΣ, τα τορπιλοβόλα Τ-12 και Τ-14, εμπορικά Κανάρης και Πέλοψ πλήρη ναυτικών αγημάτων και με το νεότευκτο Α/Τ ΝΕΑ ΓΕΝΕΑ που συνοδεύει τα εμπορικά Ισμήνη και Καλουτά που μεταφέρουν ελληνικό τάγμα απολπλέουν για κατάληψη της Μυτιλήνης. Την επομένη το πρωί 05.00 επιχειρείται η απόβαση. Το μεσημέρι η νήσος είχε καταληφθεί. Στις 11.00 ο ελληνικός στόλος επαναπλέει στο Μούδρο.
http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%93%CE%B5%CF%8E%CF%81%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82_%CE%91%CE%B2%CE%AD%CF%81%CF%89%CF%86_(%CE%B8%CF%89%CF%81%CE%B7%CE%BA%CF%84%CF%8C)
ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ, Η ΤΡΙΑΝΔΡΙΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ, ΚΟΥΝΤΟΥΡΙΩΤΗΣ , ΔΑΓΚΛΗΣ
ο Κίνημα Εθνικής Αμύνης, 1916.
Στις 16 Αυγούστου 1916 γίνεται το κίνημα της Εθνικής Αμύνης στη Θεσσαλονίκη που το υποστηρίζει ο συμμαχικός στρατός που έχει στο μεταξύ αποβιβαστεί στη πρωτεύουσα της Μακεδονίας. Ο Βενιζέλος έπειτα από τους αρχικούς δισταγμούς του τάσσεται με το κίνημα και στις 26 Σεπτεμβρίου μεταβαίνει στα Χανιά, όπου και σχηματίζει προσωρινή κυβέρνηση με αρχικά μέλη την τριανδρία, αποτελούμενη από τον ίδιο, το ναύαρχο Κουντουριώτη και το στρατηγό Δαγκλή και από εκεί μεταβαίνει στη Θεσσαλονίκη. Στην απόφαση του Βενιζέλου συνετέλεσε και η εισβολή των Γερμανοβουλγάρων στην Ανατολική Μακεδονία.
Η Ελλάδα το 1916 είχε κοπεί στα δύο: Από τη μια μεριά το κράτος της Θεσσαλονίκης που περιλάμβανε τη Μακεδονία, την Κρήτη και τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου, απεφάσιζε να διενεργηθεί στρατολογία σε μεγάλη κλίμακα και οργάνωνε την μεραρχία του Αρχιπελάγους και κατόπιν τις μεραρχίες Κρήτης και Σερρών. Από την άλλη μεριά η κυβέρνηση των Αθηνών αντιπαρατασσόταν στους οπαδούς του Βενιζέλου. Στην προσπάθεια των Συμμάχων να θέσουν υπό τον έλεγχο τους τη νότια Ελλάδα, τα Γαλλικά θωρηκτά έμπαιναν στον Πειραιά και αποβίβαζαν 3000 άνδρες, ενώ βομβάρδιζαν περιοχές της Αθήνας γύρω από το Στάδιο και κοντά στα Ανάκτορα.
Μετά από τελεσίγραφο των συμμάχων ο βασιλιάς αποσύρεται από το θρόνο, χωρίς να παραιτηθεί τυπικά, στις 2 Ιουνίου 1917, και φεύγει στην Ελβετία αφήνοντας στη θέση του το δευτερότοκο γιο του Αλέξανδρο. Ο Βενιζέλος έρχεται στην Αθήνα και σχηματίζει κυβέρνηση στις 13 Ιουνίου. Στις 15 Ιουνίου κηρύσσει τον πόλεμο στις Κεντρικές Δυνάμεις.
Η ενεργός συμμετοχή της Ελλάδας στον πόλεμο, στο πλευρό των συμμάχων έχει ουσιαστικό αποτέλεσμα τη θριαμβευτική νίκη κατά των ΓερμανοΒουλγάρων στα υψώματα του Σκρά Ντι Λέγκεν στις 17 Μαΐου 1918 και τη συμμετοχή των Ελληνικών δυνάμεων στη τελική επίθεση και διάσπαση του μετώπου, το Σεπτέμβριο του ίδιου έτους.
Λίγες μέρες αργότερα, η Βουλγαρία θα συνθηκολογήσει και τον Οκτώβριο του ιδίου έτους η Τουρκία θα συνάψει ανακωχή στον Μούδρο.
Η εξωτερική πολιτική του Ελ. Βενιζέλου, που από την αρχή του πολέμου είχε βασιστεί στη νίκη των Συμμάχων, με απώτερο στόχο να βρεθεί η Ελλάδα μετά το τέλος του πολέμου στο πλευρό των νικητών, είχε θριαμβεύσει.
Στις 16 Αυγούστου 1916 γίνεται το κίνημα της Εθνικής Αμύνης στη Θεσσαλονίκη που το υποστηρίζει ο συμμαχικός στρατός που έχει στο μεταξύ αποβιβαστεί στη πρωτεύουσα της Μακεδονίας. Ο Βενιζέλος έπειτα από τους αρχικούς δισταγμούς του τάσσεται με το κίνημα και στις 26 Σεπτεμβρίου μεταβαίνει στα Χανιά, όπου και σχηματίζει προσωρινή κυβέρνηση με αρχικά μέλη την τριανδρία, αποτελούμενη από τον ίδιο, το ναύαρχο Κουντουριώτη και το στρατηγό Δαγκλή και από εκεί μεταβαίνει στη Θεσσαλονίκη. Στην απόφαση του Βενιζέλου συνετέλεσε και η εισβολή των Γερμανοβουλγάρων στην Ανατολική Μακεδονία.
Η Ελλάδα το 1916 είχε κοπεί στα δύο: Από τη μια μεριά το κράτος της Θεσσαλονίκης που περιλάμβανε τη Μακεδονία, την Κρήτη και τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου, απεφάσιζε να διενεργηθεί στρατολογία σε μεγάλη κλίμακα και οργάνωνε την μεραρχία του Αρχιπελάγους και κατόπιν τις μεραρχίες Κρήτης και Σερρών. Από την άλλη μεριά η κυβέρνηση των Αθηνών αντιπαρατασσόταν στους οπαδούς του Βενιζέλου. Στην προσπάθεια των Συμμάχων να θέσουν υπό τον έλεγχο τους τη νότια Ελλάδα, τα Γαλλικά θωρηκτά έμπαιναν στον Πειραιά και αποβίβαζαν 3000 άνδρες, ενώ βομβάρδιζαν περιοχές της Αθήνας γύρω από το Στάδιο και κοντά στα Ανάκτορα.
Μετά από τελεσίγραφο των συμμάχων ο βασιλιάς αποσύρεται από το θρόνο, χωρίς να παραιτηθεί τυπικά, στις 2 Ιουνίου 1917, και φεύγει στην Ελβετία αφήνοντας στη θέση του το δευτερότοκο γιο του Αλέξανδρο. Ο Βενιζέλος έρχεται στην Αθήνα και σχηματίζει κυβέρνηση στις 13 Ιουνίου. Στις 15 Ιουνίου κηρύσσει τον πόλεμο στις Κεντρικές Δυνάμεις.
Η ενεργός συμμετοχή της Ελλάδας στον πόλεμο, στο πλευρό των συμμάχων έχει ουσιαστικό αποτέλεσμα τη θριαμβευτική νίκη κατά των ΓερμανοΒουλγάρων στα υψώματα του Σκρά Ντι Λέγκεν στις 17 Μαΐου 1918 και τη συμμετοχή των Ελληνικών δυνάμεων στη τελική επίθεση και διάσπαση του μετώπου, το Σεπτέμβριο του ίδιου έτους.
Λίγες μέρες αργότερα, η Βουλγαρία θα συνθηκολογήσει και τον Οκτώβριο του ιδίου έτους η Τουρκία θα συνάψει ανακωχή στον Μούδρο.
Η εξωτερική πολιτική του Ελ. Βενιζέλου, που από την αρχή του πολέμου είχε βασιστεί στη νίκη των Συμμάχων, με απώτερο στόχο να βρεθεί η Ελλάδα μετά το τέλος του πολέμου στο πλευρό των νικητών, είχε θριαμβεύσει.
Πέμπτη 18 Νοεμβρίου 2010
ΝΟΕΜΒΡΙΑΝΑ ΤΟΥ 1916
ΚΟΥΝΤΟΥΡΙΩΤΗΣ, ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ, ΔΑΓΚΛΗΣ
>
Τα «Νοεμβριανά»
Ο Νοέμβριος του 1916 βρίσκει την Ελλάδα με δύο αντίπαλες κυβερνήσεις, μία στη Θεσσαλονίκη υπό τον Ελευθέριο Βενιζέλο και μία στην Αθήνα υπό την επιρροή του βασιλιά Κωνσταντίνου. Ο εθνικός διχασμός είναι προ των πυλών...
Στις 3 Νοεμβρίου, οι αγγλογάλλοι, που είναι στο πλευρό του Βενιζέλου, αξιώνουν την παράδοση τεράστιων ποσοτήτων πολεμικού υλικού από την κυβέρνηση των Αθηνών. Το αίτημά τους θα απορριφθεί τέσσερις ημέρες αργότερα.
Η αντίδραση του γάλλου ναυάρχου Φουρνιέ θα έρθει στις 18 Νοεμβρίου. Συμμαχικά αγήματα αποβιβάζονται στο Φάληρο και συγκρούονται με τον ελληνικό στρατό. Λίγο αργότερα, η πόλη πλήττεται από τα μαζικά πυρά του συμμαχικού στόλου. Ο βομβαρδισμός θα σταματήσει αργά το βράδυ, έπειτα από συμφωνία του Κωνσταντίνου με τους πρεσβευτές της Αντάντ. Οι απώλειες σε νεκρούς και τραυματίες είναι μεγάλες και για τις δύο πλευρές.
Οι συμμαχικές δυνάμεις αποσύρονται, δίνοντας τη θέση τους στην αναρχία. Οι υποστηρικτές του βασιλιά εξαπολύουν άγριες επιθέσεις κατά «βενιζελικών» στόχων. Λεηλατούν σπίτια και καταστήματα, κακοποιούν πολίτες και επώνυμους υποστηρικτές του Βενιζέλου, καταστρέφουν εγκαταστάσεις εφημερίδων. «Τακτοποιούμε τα του οίκου μας» φέρεται να δήλωσε ο πρωθυπουργός Σπυρίδων Λάμπρος.
Ως απάντηση, η «Τριανδρία» και η προσωρινή κυβέρνηση της Θεσσαλονίκης θα κηρύξουν, με ειδικό διάγγελμα στις 25 Νοεμβρίου, έκπτωτο το Βασιλιά Κωνσταντίνο. Παράλληλα, οι δυνάμεις της Αντάντ θα επιβάλουν γενικό αποκλεισμό για τις «αθλιότητες του καθεστώτος των Αθηνών», επιτείνοντας την ήδη κακή κατάσταση της αγοράς και φανατίζοντας ακόμη περισσότερο τον πληθυσμό, που αδυνατεί να εξασφαλίσει πλέον τα τρόφιμα της ημέρα
Το κατά Βενιζέλου «Ανάθεμα»
Στα τέλη του 1916 ο Εθνικός Διχασμός ανάμεσα σε βενιζελικούς και αντιβενιζελικούς βρίσκεται στο αποκορύφωμά του. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος φρονούσε ότι η Ελλάδα ως χώρα θαλασσινή επιβάλλεται να εξέλθει στον πόλεμο (Α' Παγκόσμιος) με τις δυνάμεις της Αντάντ, ενώ ο βασιλιάς Κωνσταντίνος θεωρητικά υπερασπιζόταν την ουδετερότητα της χώρας.
Ο Ελευθέριος Βενιζέλος παραμένει στη Θεσσαλονίκη, επικεφαλής της κυβέρνησης της «Εθνικής Άμυνας», ενώ στην πρωτεύουσα κυριαρχούν οι βασιλικοί με τον βασιλιά Κωνσταντίνο να ηγείται του «Κράτους των Αθηνών» . Και οι δύο προχωρούν σε διώξεις των αντιπάλων τους. H Ελλάδα έχει κοπεί στα δύο.
H επέμβαση των γαλλικών δυνάμεων το Νοέμβριο του 1916 και ο βομβαρδισμός περιοχών της Αθήνας γύρω από το Στάδιο και κοντά στα Ανάκτορα, εξαγρίωσε τους αντιβενιζελικούς, που κατηγόρησαν τους αντιπάλους τους ως προδότες. «Ο φονεύων βενιζελικόν δεν φονεύει άνθρωπον», διακήρυτταν. Κύμα τρομοκρατίας κατά των βενιζελικών ξεσπά στην Αθήνα. Η επιτροπή που ανέλαβε αργότερα να ερευνήσει τις καταγγελίες των θυμάτων της βίας, επιβεβαίωσε 35 φόνους, 922 παράνομες φυλακίσεις, 503 περιπτώσεις λεηλασίας και 31 αναστολές κυκλοφορίας εφημερίδων.
Από τον Εθνικό Διχασμό δεν ξέφυγε και η Εκκλησία της Ελλάδος. Οι μητροπολίτες της λεγόμενης Παλαιάς Ελλάδας υπό τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Θεόκλητο (οι περιοχές που είχαν ελευθερωθεί πριν από το 1912), συντάσσονται με τον Κωνσταντίνο, ενώ οι μητροπολίτες των «Νέων Χωρών» με τον Βενιζέλο.
Μέσα στο κλίμα αυτό, διοργανώνεται ογκώδης αντιβενιζελική πορεία στις 12 Δεκεμβρίου 1916. Με επικεφαλής την Ιερά Σύνοδο, οι διαδηλωτές κατευθύνονται στο Πεδίο του Άρεως για να αναθεματίσουν τον «σατανά» της πολιτικής ζωής του τόπου Ελευθέριο Βενιζέλο. Οι πέτρες του Αναθέματος έφθασαν στην Αθήνα και ρίχτηκαν στο Πεδίον του Άρεως.
Εκεί, όπου σήμερα βρίσκεται το άγαλμα της Αθηνάς, ο κάθε διαδηλωτής ρίχνει μία πέτρα και επαναλαμβάνει την κατάρα του Αρχιεπισκόπου Αθηνών, Θεόκλητου: «Κατά Ελευθερίου Βενιζέλου φυλακίσαντος αρχιερείς και επιβουλευθέντος την βασιλείαν και την πατρίδαν, ανάθεμα έστω». Μια καθαρά συμβολική πράξη, δηλωτική όμως της έντασης των παθών που επικρατούσε εκείνη την εποχή στη χώρα μας.
Επί ένα χρόνο η Ελλάδα ζει σε καθεστώς εμφύλιας σύρραξης, που δεν αφήνει αδιάφορους τους συμμάχους, οι οποίοι αναγκάζουν σε παραίτηση τον Κωνσταντίνο. Ο Βενιζέλος επιστρέφει νικητής στην Αθήνα και σχηματίζει κυβέρνηση στις 13 Ιουνίου 1917.
Αμέσως προχωρεί στην πολεμική κινητοποίηση ολόκληρης της χώρας στο πλευρό της Αντάντ, ενώ προβαίνει σε εκκαθαρίσεις στην εκκλησία, τη διοίκηση και τον στρατό, για να ξεκαθαρίσει τους λογαριασμούς του με τους βασιλικούς και το «Κράτος των Αθηνών».
Με νόμο ήρε την ισοβιότητα των δικαστών και την μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων, με αποτέλεσμα να κηρυχθούν έκπτωτοι ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Θεόκλητος και οι μητροπολίτες που είχαν πρωτοστατήσει στο «Ανάθεμα», να απολυθούν 570 δικαστικοί όλων των βαθμίδων και 6.500 δημόσιοι υπάλληλοι, ενώ αποστρατεύθηκε το 40% του συνόλου των μόνιμων αξιωματικών του στρατού
http://www.sansimera.gr/articles/3
Τετάρτη 17 Νοεμβρίου 2010
Η απόλυτη ταξιδιώτικη μόδα του ’60 και του ’70, η Ύδρα , το νησί του πάλε ποτέ jetset αγάπησε περρισότερο από κάθε άλλο και διασκέδασε εδώ, στη θρυλική Λαγουδέρα, το night club που παίχτηκαν οι πιο λαμπρές σκηνές της κοσμικής Ύδρας. Όλα ξεκίνησαν το 1958, όταν ο Μπάμπης Μωρές επισκέφτηκε την Ύδρα για διακοπές, ερωτεύτηκε το νησί με την πρώτη ματιά και αποφάσισε να μείνει μόνιμα και να χτίσει τη δική του επιχείρηση, τη Λαγουδέρα.
Ένα χρόνο πριν, είχε γυριστεί στο νησί η ταινία “Το παιδί και το δελφίνι”, η πρώτη ξένη παραγωγή στην Ελλάδα, με τη Σοφία Λώρεν. Η Λώρεν τραγουδά για πρώτη φορά το τραγούδι “Τι είναι αυτό που το λένε αγάπη” και βγάζει την Ύδρα από τη λίστα με τα αζήτητα. Τότε ήταν που το νησί άρχισε να γίνεται πόλος έλξης μεγάλων προσωπικοτήτων της διεθνούς σκηνής, η Μπριζίτ Mπαρντώ, η Ελίζαμπεθ Τέιλορ, ο Τζον Λένον, καθώς και άπαντες οι αστέρες του ελληνικού κινηματογράφου σε κάθε επίσκεψή τους στην Ύδρα συνήθιζαν να διασκεδάζουν εδώ, στο θρυλικό night club Λαγουδέρα και μαζί με αυτούς ακόμοι περισσότεροι… Rolling Stones, Beetles, Μαρία Κάλλας, μεγάλες προσωπικότητες του επιχειρηματικού και εφοπλιστικούκόσμου, όπως ο Ωνάσης με τη Τζάκι ακόμα και βασιλείς κρατών επισκέπτονταν το νησί ξανά και ξανά.
Πολλοί από αυτούς μόνο και μόνο για να διασκεδάσουν στην περίφημη Λαγουδέρα.
Ο Μπάμπης Μωρές ήταν ένας εφυέστατος επιχειρηματίας, ο οποίος μονίμως γυρνούσε με μία κάμερα στο χέρι, κινηματογραφούσε και φωτογράφιζε τις διασημότητες που επισκέπτονταν το μαγαζί του και έστελνε στην Αθήνα την ανταπόκριση, ήταν ο παπαράτσι της εποχής θα λέγαμε. Έτσι, η Ύδρα με τη Λαγουδέρα πρωτοστατούσε στις livestyles σελίδες των εφημερίδων και οι διάσημοι πήγαιναν στη Λαγουδέρα να διασκεδάσουν, αλλά και να φωτογραφιθούν.
Τα θρυλικά σπίρτα του μαγαζιού που προέτρεπαν τον κόσμο να πιει και να διασκεδάσει, τα δερμάτινα πορτοφόλια με το λογότυπο του καταστήματος, τα πολυτελή μπρελόκ, δώρα που έκανε στους εκλεκτούς πελάτες, μαζί με τα χιουμοριστικά βραβεία διασκέδασης που τύπωνε ο ίδιος, έδειχναν την μοναδικότητα του μαγαζιού που ήταν μπροστά για την εποχή του, αλλά πάνω από όλα το μεράκι και την φαντασία του Μπάμπη Μωρές. Αρκετές δεκαετίες μετά, μπόρει τα φλας να έχουν σβήσει και η παλιά Λαγουδέρα να έχει κλείσει, όμως το μοναδικό σκηνικό της Ύδρας διατητείται αναλλοίωτη.
“ O Μπάμπης Μωρές δεν είχε ξαναέρθει και ξετρελάθηκε μαζί της (Ύδρα) και τον άλλο χρόνο άνοιξε την πρώτη Λαγουδέρα σε ένα πολύ ωραίο μαγαζί, που φτιάχνανε βάρκες τότε εκεί, ένα μακρόστενο μαγαζί και είχε κρεμάσει και βάρκες στο ταβάνι. Τότε, η διασκέδαση γινόταν με γραμμόφωνο και με δίσκους και στη μία ώρα έκλειναν τα φώτα της Ύδρας, γιατί είχε γεννήτρια και ανάβαμε κεριά. Ωράριο τότε δεν υπήρχε, πήγαινε ως το πρωί και πολλές φορές βλέπαμε την ανατολή του ήλιου.”
"υπάλληλος της Λαγουδέρας"
“Κάθε πρωί ο Μπάμπης Μωρές έβλεπε ποιοί θαλαμιγοί είχαν έρθει στο λιμάνι και είχε φτιάξει δύο πύλινα σκεύη, ένα πιατάκι και λενα κανατάκι που έγραφαν επάνω Λαγουδέρα, στο πιατάκι είχε λίγο ψωμί και στο κανατάκι λίγο κρασί και αυτό ήταν το καλωσόρισμα εκ μέρους του νησιού και του ίδιου σε όλους τους ανθρώπου που ερχόντουσαν στην Ύδρα"
ΣΟΦΙΑ ΜΩΡΕΣ
Τηλεοπτικό Αρχείο ΣΚΑΙ από την εκπομπή Γυρίσματα
http://www.omilos-hydra.com
Τρίτη 16 Νοεμβρίου 2010
ΑΠΟ ΤΑ ΝΕΑ, 2010
Αρχόντισσα, καπετάνισσα, κοσμοπολίτισσα. Επιλέξτε εσείς την προσωνυμία και αφήστε την Υδρα να ξεδιπλώσει την ατμόσφαιρα και τις χάρες της με τα περίφημα αρχοντικά, την πλούσια πολιτιστική
ζωή και τις γωνιές με τα πλακόστρωτα που δεν θα χορταίνετε να φωτογραφίζετε
Η ύπαρξη και διαδεδομένη χρήση των αυτοκινήτων επέδρασε στον νεώτερο πολιτισμό αλλά και στην καθημερινότητα των κατοίκων των πόλεων. Κι έτσι μπορεί από τα μεταπολεμικά χρόνια και έπειτα να θεωρούμε απαραίτητη τη χρήση τους, λίγες φορές όμως εξετάζουμε πόσο καθορίζει τη ζωή και τους ρυθμούς της η κουλτούρα του τιμονιού, οι αυτοκινητόδρομοι, τα φανάρια, η κίνηση, το μποτιλιάρισμα και τα κορναρίσματα. Αυτές τις σκέψεις κάνω πλάι στο άγαλμα του Μιαούλη- στη βάση του βρίσκονται και τα οστά του- στην αριστερή πλευρά του λιμανιού της Υδρας, σ΄ έναν τόπο όπου αιφνιδιάζει η παντελής απουσία αυτοκινήτων.
Μοναδικοί ήχοι εδώ είναι τα σφυρίγματα των πλοίων, οι ρόδες των ξύλινων καροτσιών, οι φωνές των τουριστών που αποβιβάζονται από τα ιπτάμενα δελφίνια και το βουητό από τις καφετέριες της παραλίας του παραδοσιακού οικισμού- κυρίως τα Σαββατοκύριακα.
Η ωραιότερη και πιο αντιπροσωπευτική βόλτα είναι αυτή που επιχειρώ από το άγαλμα του Μιαούλη μέχρι και το Περίπτερο, διασχίζοντας τον παραλιακό δρόμο με τα γαϊδούρια και τα μουλάρια που μεταφέρουν κόσμο και εμπορεύματα και αντικαθιστούν τα αυτοκίνητα και τις μοτοσυκλέτες. Κατεβαίνοντας τα σκαλιά περνώ πλάι από τα ενετικά κτίρια όπου στο ένα στεγάζεται η Αίθουσα Τέχνης « Μελίνα Μερκούρη » (τις μέρες που περιηγήθηκα την Υδρα εξέθετε εδώ έργα της η ζωγράφος Βιολέτα Γεράνη) και το άλλο στεγάζει το Λιμεναρχείο. Δίπλα ακριβώς τρυπώνω για λίγο στο Ιστορικό Αρχείο- Μουσείο, ενώ στο σπίτι της οικογένειας Τσαμαδού Σαχίνη σήμερα στεγάζεται η παλαιότερη Σχολή Εμποροπλοιάρχων της χώρας. Σημείο συνάντησης πολλών είναι το Ρολόι του Μοναστηριού της Παναγίας και μπροστά από το Μοναστήρι κάνω μια στάση στην Πλατεία Παύλου Κουντουριώτη. Συνεχίζω παραλιακά προς το Πέταλο - το αρχοντικό Παύλου Κουντουριώτη είναι κλειστόκαι φθάνω στο Περίπτερο, τη Σπηλιά και τα Καμίνια. Επιστρέφω στο Μοναστήρι και από εδώ μια δρασκελιά απέχει η Πλατεία Βότση με το παλαιότατο φαρμακείο του Ραφαλιά. Στην πλατεία δεκάδες ξένοι τουρίστες κάθονται στα παγκάκια και ζωγραφίζουν, ενώ η αυλή του ξενοδοχείου «Υδρούσσα» (παλιού Ξενία) φέρνει στον νου τα χρόνια που αποτέλεσε το φόντο για την ταινία «Το παιδί και το Δελφίνι» με τη Σοφία Λόρεν και έδωσε το εναρκτήριο λάκτισμα για να λάβει κοσμοπολίτικο χαρακτήρα όλο το νησί τα χρυσά χρόνια των 60΄s.
Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως και νωρίτερα δεν είχαν ανακαλύψει την Υδρα διάσημοι καλλιτέχνες και jetsetters, από τον Νίκο Χατζηκυριάκο Γκίκα και τον Παναγιώτη Τέτση που κατάγονταν από εδώ (ο κ. Τέτσης παραμένει φανατικός του νησιού του) μέχρι τον Λέοναρντ Κοέν, τον Γιώργο Σεφέρη και τον Χένρι Μίλερ. Οι πάντες έκαναν την περαντζάδα τους στην παραλιακή του νησιού, όλοι μέθυσαν στη θρυλική Λαγουδέρα και στο πλακόστρωτο περπατούσαν την ίδια εποχή ο Λένον και ο Ωνάσης, ο Νιάρχος και η Μελίνα Μερκούρη.
Με αυτές τις εικόνες στο μυαλό μου, από την οδό Λυγνού «σκαρφαλώνω» στο Αρχοντικό του Λάζαρου Κουντουριώτη, ενώ συνεχίζοντας από την οδό Τσαμαδού φθάνω ύστερα από μπόλικο ιδρώτα στην Κιάφα με τα πολλά υδραίικα αρχοντικά φτιαγμένα από γκρίζα πέτρα, κεραμίδι και ξύλο. Αν προσθέσω τα εκατοντάδες καπετανόσπιτα, σκιαγραφώ κάτι από το παρελθόν του νησιού, που όπως γράφει ο άγγλος περιηγητής Chantler στα μέσα του 18ου αιώνα είχε στόλο 120 μεγάλων πλοίων! Ετσι, δεν είναι τυχαίο πως οι Υδραίοι έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο στην Επανάσταση του 1821- αν και μετά τον Αγώνα δεν ανέκαμψαν ποτέ και τα χρυσά χρόνια, που αλώνιζαν τις θάλασσες και κυριαρχούσαν εμπορικά, πέρασαν ανεπιστρεπτί.
Από την οδό Οικονόμου ξαναβγαίνω στον παραλιακό δρόμο με τα μουλάρια («10 ευρώ το ζώο για δέκα λεπτά διαδρομή» διαβάζω στον τιμοκατάλογο), τις καφετέριες και τα παρατεταγμένα θαλάσσια ταξί που σε «διακτινίζουν» παντού από το Καμίνι, το Μανδράκι, τον Βλυχό μέχρι το Μετόχι και την Ερμιόνη με το ανάλογο κόστος.
Σουρουπώνει, οι τουρίστες πιάνουν θέση στις καφετέριες, ανοίγουν χάρτες και οργανώνουν τις πεζοπορικές διαδρομές τους. Παραγγέλνω το πρώτο ποτό στον Πειρατή και δανείζομαι λίγη από την κοσμοπολίτικη αύρα της Υδρας, μόλις 35 μίλια από τον Πειραιά και χωρίς αυτοκίνητα γύρω μου.
ΗΜΗΤΡΗΣ Ν. ΜΑΝΙΑΤΗΣ , ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: , ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΑΘΙΟΥΔΑΚΗΣ
Δευτέρα 15 Νοεμβρίου 2010
Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Ο ΥΔΡΑΙΟΣ
Ο Αγιος νεομάρτυς Κωνσταντίνος γεννήθηκε στη Ύδρα το 1770. Σε ηλικία δεκαοκτώ χρονών πήγε στη Ρόδο για να βρεί δουλειά. Εκεί τον προσέλαβε ο ηγεμόνας της Ρόδου Χασάν Καπιτάν καί νεαρός ο Κωνσταντίνος παρασείρθηκε από τα πλούτη και την άνετη ζωή έγινε Μουσουλμάνος και ονομάστηκε Χασάν.
Μετά από τρία χρόνια σαν Τούρκος Αξιωματικός επισκέφτηκε την πατρίδα του Ύδρα, όπου δέχθηκε την καταφρόνηση των οικίων του και των συμπατριωτών του. Τότε ο νεαρός Κωνσταντίνος αισθάνθηκε το κακό που είχε κάνει.
Γυρίζοντας στη Ρόδο πηγαίνει σε έναν ερημίτη όπου εξομολογήθηκε και ζητά την ευλογία του να μαρτυρίσει για τον Χριστόν. Ο πνευματικός του υπέδειξε να αναβάλλει την ομολογία της πίστης του φοβούμενος το νεαρό της ηλικίας του. Έτσι μετανάστευσε στη Κριμαία καί έμεινε εκεί για τρία χρόνια.
Πέρνοντας την απόφαση να επιστρέψει πέρασε από την Κων/ πολη και ζητησε την ευλογία του Πατριάρχη γιά να μαρτυρήσει. Από κεί ανέβηκε στο Αγιο όρος και προσκύνησε την Παναγία της Μονής Ιβήρων παρακαλώντας Την να τον ενισχύσει στην απόφασή του. Επιστρέψας στη Ρόδο ομολόγησε την Ορθόδοξη πίστη και συλληφθείς οδηγήθηκε στη φυλακή όπου υπέφερε πολλά βάσανα για πέντε μήνες.
Τέλος ο ηγενόνας διέταξε να τον κρεμάσουν και έτσι παρέδωσε την αγία του ψυχή στον Θεό την 14η Νοεμβρίου. Το μαρτυρικό του σώμα κήδευσαν οι Χριστιανοί της Ρόδου στο χωριό Βαρούσι. Από κεί μεταφέρθηκαν τα ιερά του λείψανα στη γενέτειρά του Ύδρα όπου βρίσκονται στο τιμώμενο στο όνομά του Ιερό Ναό.
Ο Αγιος νεομάρτυς Κωνσταντίνος γεννήθηκε στη Ύδρα το 1770. Σε ηλικία δεκαοκτώ χρονών πήγε στη Ρόδο για να βρεί δουλειά. Εκεί τον προσέλαβε ο ηγεμόνας της Ρόδου Χασάν Καπιτάν καί νεαρός ο Κωνσταντίνος παρασείρθηκε από τα πλούτη και την άνετη ζωή έγινε Μουσουλμάνος και ονομάστηκε Χασάν.
Μετά από τρία χρόνια σαν Τούρκος Αξιωματικός επισκέφτηκε την πατρίδα του Ύδρα, όπου δέχθηκε την καταφρόνηση των οικίων του και των συμπατριωτών του. Τότε ο νεαρός Κωνσταντίνος αισθάνθηκε το κακό που είχε κάνει.
Γυρίζοντας στη Ρόδο πηγαίνει σε έναν ερημίτη όπου εξομολογήθηκε και ζητά την ευλογία του να μαρτυρίσει για τον Χριστόν. Ο πνευματικός του υπέδειξε να αναβάλλει την ομολογία της πίστης του φοβούμενος το νεαρό της ηλικίας του. Έτσι μετανάστευσε στη Κριμαία καί έμεινε εκεί για τρία χρόνια.
Πέρνοντας την απόφαση να επιστρέψει πέρασε από την Κων/ πολη και ζητησε την ευλογία του Πατριάρχη γιά να μαρτυρήσει. Από κεί ανέβηκε στο Αγιο όρος και προσκύνησε την Παναγία της Μονής Ιβήρων παρακαλώντας Την να τον ενισχύσει στην απόφασή του. Επιστρέψας στη Ρόδο ομολόγησε την Ορθόδοξη πίστη και συλληφθείς οδηγήθηκε στη φυλακή όπου υπέφερε πολλά βάσανα για πέντε μήνες.
Τέλος ο ηγενόνας διέταξε να τον κρεμάσουν και έτσι παρέδωσε την αγία του ψυχή στον Θεό την 14η Νοεμβρίου. Το μαρτυρικό του σώμα κήδευσαν οι Χριστιανοί της Ρόδου στο χωριό Βαρούσι. Από κεί μεταφέρθηκαν τα ιερά του λείψανα στη γενέτειρά του Ύδρα όπου βρίσκονται στο τιμώμενο στο όνομά του Ιερό Ναό.
Τετάρτη 10 Νοεμβρίου 2010
ΜΑΤΙΕΣ ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΤΗΣ ΥΔΡΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΛΕΥΚΩΜΑ ΤΗΣ ΦΟΙΒΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΗ ΡΑΜΠΙΑ "ΥΔΡΑ"
Η ΣΟΦΙΑ ΛΟΡΕΝ ΣΤΑ ΓΥΡΙΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΚΑΙ ΤΟ ΔΕΛΦΙΝΙ
ΟΙ ΒΑΣΙΛΕΙΣ ΠΑΥΛΟΣ ΚΑΙ ΦΡΕΙΔΕΡΙΚΗ ΚΑΙ Ο ΔΙΑΔΟΧΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ
Η ΕΛΛΗ ΛΑΜΠΕΤΗ ΤΟ 1956 ΣΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΚΑΙ ΤΟ ΔΕΛΦΙΝΙ
Η ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ ΚΑΙ Ο ΑΝΤΟΝΥ ΠΕΡΚΙΝΣ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ ΦΑΙΔΡΑ ΤΟ 1961
Η ΤΖΑΚΥ ΩΝΑΣΗ ΣΤΗΝ ΥΔΡΑ ΤΗΝ ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΤΟΥ 1960
Η ΣΟΦΙΑ ΛΟΡΕΝ ΣΤΗΝ ΥΔΡΑ ΤΟ 1957, ΣΤΑ ΓΥΡΙΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΚΑΙ ΤΟ ΔΕΛΦΙΝΙ ΤΟΥ ΓΙΑΝ ΝΕΓΚΟΥΛΕΣΚΟ
ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΑΡΟΣ
Βασίλης Μάρος. Ένας φοβερός άνθρωπος , μια ζωή σα παραμύθι, ένα τεράστιο έργο που άφησε πίσω του γεμάτο αγάπη και μεράκι. Προς τα τέλη της ζωής του αποφάσισε να μου υπαγορέψει την αυτοβιογραφία του. Καπνίζοντας συνέχεια αφηγόταν και τα μάτια του λάμπανε καθώς ξαναζούσανε στιγμή στιγμή κάθε γεγονός της ζωής του. Ένα φτωχό παιδί που μεγάλωσε και επιβίωσε στα δύσκολα χρόνια της γερμανικής κατοχής. Ανέκαθεν είχε τη λατρεία προς την κάμερα και τον κινηματογράφο Τα απογεύματα την έβγαζε στις κινηματογραφικές αίθουσες της εποχής στους σκοτεινούς θαλάμους προβολής κοιτώντας και μαθαίνοντας κάθε λεπτομέρεια. Τα πρωινά δούλευε σε ότι δουλειά μπορούσε να βρει και τα βράδια παρακολουθούσε νυχτερινό σχολείο. Η πιο αγαπημένη του δουλειά ήταν όταν μοίραζε τον πρωινό τύπο στους δρόμους της Αθήνας. Μέχρι που αγόρασε την πρώτη του φωτογραφική μηχανή και τότε άρχισαν όλα. Η αρχή μιας λαμπρής πορείας που άφησε ξωπίσω μια λαμπρή κληρονομιά που λίγοι γνωρίζουν και που προς θεού δεν πρέπει να ξεχαστεί. Κάποια στιγμή βρέθηκε ακόμη και σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στην Αυστρία, παιδάκι ακόμη. Τα κατάφερε όμως, επιβίωσε και συνέχισε μέχρι το 2002 όπου ολοκλήρωσε το πέρασμά του από τον πλανήτη και πήρε τη θέση του στην ιστορία και στις μνήμες όλων αυτών που τον αγαπήσαμε πραγματικά. Δεν ολοκληρώσαμε την αυτοβιογραφία Τον τελευταίο καιρό ερχόταν στην αγαπημένη του Ύδρα και καθόταν σε κάποιο από τα μαγαζιά της παραλίας, χαμένος στις σκέψεις του ταξιδεύοντας στο παρελθόν του. Φίλος αγαπημένος παιδικός του Μπάμπη Μωρές και ευτυχώς είχα την τιμή να είναι και δικός μου. Ας είναι καλά και γαληνεμένη η ψυχή του όπου κι αν βρίσκεται. Κι ας μη ξεχνάμε. Ας μη ξεχνάμε όλους αυτούς τους ανθρώπους που πέρασαν και έδωσαν και χάρισαν με μια ψυχή καθάρια , παιδική. Όλες οι εποχές στους χρόνους των ανθρώπων δύσκολες ήταν, μα η δύναμη το πείσμα και η καρδιά τους σταθήκαν δυνατότερες. Όπως πριν , όπως τώρα όπως πάντα θα είναι ....
"Βάρος απίστευτο
σε πλάτες απιθωμένο απάνω
σε πλάτες που νομίσανε χωλές, αδύναμες, ασθενικές
Κι όμως κρατήσαμε
πιότερο παλικάρια κι απ' τους άντρακλες
και προχωρήσαμε με το κεφάλι μας ορθό και τη ψυχή καθάρια
Κι αν ζήσουμε, ή φύγουμε, ή έχουμε, ή κλάψουμε, ή πικραθούμε, ή γελάσουμε
δεν έχει σημασία ιδιαίτερη
Είναι το μόνο που μετράει η ένταση που νιώσαμε
Το πόσα δώσαμε, χαρίσαμε, σκορπίσαμε
Πόσα εγώ θυσιάσαμε σ' αμέτρητων ειδών βωμούς
Είναι το πόσο αγαπήσαμε
Το πόσο αγαπήσαμε μονάχα"
"Βάρος απίστευτο
σε πλάτες απιθωμένο απάνω
σε πλάτες που νομίσανε χωλές, αδύναμες, ασθενικές
Κι όμως κρατήσαμε
πιότερο παλικάρια κι απ' τους άντρακλες
και προχωρήσαμε με το κεφάλι μας ορθό και τη ψυχή καθάρια
Κι αν ζήσουμε, ή φύγουμε, ή έχουμε, ή κλάψουμε, ή πικραθούμε, ή γελάσουμε
δεν έχει σημασία ιδιαίτερη
Είναι το μόνο που μετράει η ένταση που νιώσαμε
Το πόσα δώσαμε, χαρίσαμε, σκορπίσαμε
Πόσα εγώ θυσιάσαμε σ' αμέτρητων ειδών βωμούς
Είναι το πόσο αγαπήσαμε
Το πόσο αγαπήσαμε μονάχα"
ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΕΦΥΓΕ Ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΑΡΟΣ
Σαν σήμερα το 2002 έφυγε ο Βασίλης Μάροςος, πολυβραβευμένος σκηνοθέτης, εικονολήπτης και διευθυντής φωτογραφίας, πρωτεργάτης του κινηματογραφικού ντοκιμαντέρ στη χώρα μας. [γεν. 1929]. Ένας υπέροχος άνθρωπος, φίλος και λάτρης της Ύδρας.
«Εφυγε» ο μετρ του ντοκιμαντέρ
«Από πολύ νέος κατάλαβα ότι το τρίτο μάτι, το αδέκαστο μάτι της κινηματογραφικής μηχανής, που συλλαμβάνει αυτό που απλώς οι άλλοι μαντεύουν, μου έδινε την ικανότητα να διεισδύσω στην άγνοια».
Αυτό το τρίτο μάτι του Βασίλη Μάρου «έκλεισε» οριστικά χθες. Ο πολυβραβευμένος διευθυντής φωτογραφίας, οπερατέρ και ντοκιμαντερίστας «έφυγε» χθες το μεσημέρι, νικημένος από την επάρατη νόσο, σε ηλικία 73 ετών. Η κηδεία του θα γίνει την Τετάρτη στο Α' Νεκροταφείο, στις 3 μ.μ. Ο Βασίλης Μάρος γεννήθηκε στην Αθήνα τον Ιούνιο του 1929. Από τα 10 του μόλις χρόνια ξεροστάλιαζε στις βιτρίνες των γνωστών φωτορεπόρτερ της εποχής. Στη διάρκεια της Κατοχής αναμίχθηκε πολύ νωρίς στην Αντίσταση, γνώρισε τη ναζιστική φυλακή, δραπέτευσε στην Ουγγαρία, ξαναπιάστηκε από τους Γερμανούς και στάλθηκε σε στρατόπεδο εργασίας και στα εργοστάσια της Αυστρίας. Μετά την Κατοχή, σπούδασε φωτογραφία στο Μόναχο (1948-49) και εργάστηκε ως καμεραμάν στην Κινηματογραφική Υπηρεσία του Στρατού (1950). Οταν ολοκλήρωσε τη θητεία του, σπούδασε με ιταλική υποτροφία στην INCOM της Ρώμης (1952-54).
Με την επανάσταση του Mossadec, τον Αύγουστο του 1953 πηγαίνει στην Τεχεράνη. Είναι ο μόνος οπερατέρ που βρίσκεται εκεί για να κινηματογραφήσει τα γεγονότα. Για το ρεπορτάζ του κερδίζει το πρώτο βραβείο επικαίρων της χρονιάς. Η επιτυχία αυτή τού ανοίγει μεγάλους δρόμους. Συνεργάζεται με το NBC της Ν. Υόρκης και τον Σπύρο Σκούρα, τότε πρόεδρο της 20th Century Fox. Πρώτη του δουλειά, η διεύθυνση φωτογραφίας στις «Πρωτευουσιάνικες περιπέτειες» (1956), ακολουθούν για λογαριασμό της FOX «Το παιδί και το δελφίνι», «Συνέβη στην Αθήνα».
Το 1957 παρουσιάζει την πρώτη προσωπική του δουλειά, το «Κάτω από τους ουρανοξύστες», που γυρίστηκε στη Νέα Υόρκη με τη συμμετοχή του Βασίλη Λογοθετίδη. Την ίδια χρονιά γυρίζει το «Ροκ εν Ρολ στην Αθήνα».
Το 1960, γυρίζει το πρώτο κινηματογραφικό πορτρέτο «Η Κατίνα Παξινού και η τραγωδία», που του δίνει το εισιτήριο για το BBC. Ακολουθούν τα πολυβραβευμένα «Η τραγωδία του Αιγαίου» και η «Κάλυμνος». Το 1965 ξεκινάει η συνεργασία με τη γερμανική τηλεόραση. Γυρίζει τις ταινίες «Ο Ορφέας τραγουδάει» (πρόκειται για την παράσταση του Θεάτρου Τέχνης «Πέρσες» 1965-66), «Αθως», «Αναστενάρια», «Η ζωή του Σλίμαν», το «Ορος Σινά», «Ο κόσμος των εικόνων», «Μπουζούκι», «Το πνεύμα της Κρήτης». Η ταινία «Χατζηκυριάκος Γκίκας - Ενας Ελληνας ζωγράφος» είναι το δεύτερο πορτρέτο του και μία από τις κορυφαίες στιγμές στην καριέρα του. Ακολουθούν οι ταινίες: «Η μάχη για την Ακρόπολη», «Ο Παρθενώνας αργοπεθαίνει», «1940 - Πέραν του καθήκοντος», «Η μάχη της Κρήτης - Ικάρου ανάθεμα», «Μετέωρα 600 χρόνια», «Ελληνες μαχητές στο Ελ Αλαμέιν - Ρίμινι», «Ο ιερός λόχος του Χριστόδουλου Τσιγάντε - Β. Αφρική, Αιγαίο», «Δράση και θυσίες του ελληνικού εμπορικού ναυτικού 40-45» κ.ά. Ο Βασίλης Μάρος, με μισό αιώνα αδιάκοπης δημιουργίας, είναι ίσως ο πιο πολυβραβευμένος Ελληνας δημιουργός του Κινηματογράφου. Εχει τιμηθεί με 37 βραβεία και διακρίσεις σε διάφορα διεθνή φεστιβάλ, με δύο βραβεία ντοκιμαντέρ στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, τρία βραβεία Barthelemy Τεχνών και Γραμμάτων στο Διεθνές Φεστιβάλ Τηλεόρασης Μόντε Κάρλο, βραβείο Βρετανικής Ακαδημίας Τέχνης, ενώ του έχουν απονεμηθεί ο χρυστός σταυρός Τάγματος Γεωργίου Α', ο χρυσός σταυρός του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, μετάλλιο Ακαδημίας Αθηνών, μετάλλιο Λένιν κ.ά.
«Στα ντοκιμαντέρ προσπάθησα να βρω την ουσία της ύπαρξης, να βγάλω αυτό που είναι βαθιά μέσα μου. Δεν έχω βρει ποτέ στη ζωή μου, τίποτα πιο συναισθηματικό, συναρπαστικό, τραγικό, όσο την πραγματικότητα μέσα από τη μηχανή μου. Αυτή μου έδωσε τη δυνατότητα να κατανοήσω, να περιχαράξω το άγνωστο και τα μυστικά της ιστορίας», έλεγε.
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 11/11/2002
Με ξεκάθαρη λαϊκή εντολή εκλέγεται Δήμαρχος Ύδρας ο Άγγελος Κοτρώνης
Με θριαμβευτική διαφορά 317 ψήφων και ποσοστό 54,45% και ψήφους 1168, ο συνδυασμός «Η Αλήθεια για την Ύδρα» του Άγγελου Κοτρώνη έφερε στην Ύδρα τη μεγάλη αλλαγή.
Μια νίκη που από την πρώτη Κυριακή ξεκαθάρισε τα πράγματα κι έστεψε τον Άγγελο Κοτρώνη Δήμαρχο Ύδρας.
Μέσα σ’ ένα κλίμα ενθουσιασμού, χειροκροτημάτων και ευχαρίστησης, το βράδυ των αποτελεσμάτων, ο λαός της Ύδρας πανηγύρισε θεαματικά και συνεχάρηκε το νέο Δήμαρχο Ύδρας Άγγελο Κοτρώνη, ο οποίος συγκινημένος μίλησε για την «Ανάσταση της Ύδρας» και εξέφρασε τις ευχαριστίες του σε όλους τους Υδραίους, δεσμευόμενος πως θα δουλέψει και θα κάνει τα πάντα για το καλό της Ύδρας μας και όλων των δημοτών.
Ο Κώστας Αναστόπουλος με το συνδυασμό του «Νέοι Ορίζοντες για την Ύδρα» φτάνοντας στο ποσοστό 39,67% και ψήφους 851, συμπλήρωσε ένα σερί δεκάξι χρόνων στην εξουσία του Δήμου μας, αφού η συνειδητή από κάθε άποψη λαΐκή εντολή του Υδραΐκού λαού, εξέφρασε απερίφραστα την αναγκαιότητα για κάτι καινούριο και πιο ελπιδοφόρο.
Η παράταξη "Οικολόγοι Ύδρας" εισέρχεται για πρώτη φορά στο Δήμο μας με ποσοστό 5,87% και 126 ψήφους.
Ευχόμαστε με όλη μας την καρδιά Συγχαρητήρια στο Δήμαρχο Ύδρας Άγγελο Κοτρώνη και στους Δημοτικούς Συμβούλους του, καθώς Καλή συνεργασία με τις δύο παρατάξεις της αντιπολίτευσης και τους συμβούλους της. Η Ύδρα που αγαπάμε, μας περιμένει όλους να την ανεβάσουμε ψηλά!
ΑΠΟ ΤΗ ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΥΔΡΑΣ
Τρίτη 9 Νοεμβρίου 2010
Η ουσία του Θεού μου είναι ο αγώνας.
Μέσα στον αγώνα τούτον ξετυλίγονται και δουλεύουν ο πόνος, η χαρά κι η ελπίδα.
Το ανηφόρισμα, ο πόλεμος με το αντίδρομο ρέμα, γεννάει τον πόνο.
Μα ο πόνος δεν είναι ο απόλυτος μονάρχης. Η κάθε νίκη, η κάθε προσωρινή ισορρόπηση στο ανηφόρισμα, γιομίζει χαρά το κάθε ζωντανό, που αναπνέει, θρέφεται ερωτεύεται και γεννάει.
Μα μέσα από τη χαρά κι από τον πόνο αναπηδά αιώνια η ελπίδα να ξεφύγομε από τον πόνο, να πλατύνομε τη χαρά.
Κι αρχίζει πάλι το ανηφόρισμα, ο πόνος, και ξαναγεννιέται η χαρά και ξαναπηδά η νέα ελπίδα. Ποτέ δεν κλείνει ο κύκλος. Δεν είναι κύκλος, είναι ένας στρόβιλος, που αιώνια ανεβαίνει πλαταίνοντας, ξετυλίγονας τον τρισυπόστατον αγώνα.
Νίκος Καζαντζάκης, Ασκητική
Μέσα στον αγώνα τούτον ξετυλίγονται και δουλεύουν ο πόνος, η χαρά κι η ελπίδα.
Το ανηφόρισμα, ο πόλεμος με το αντίδρομο ρέμα, γεννάει τον πόνο.
Μα ο πόνος δεν είναι ο απόλυτος μονάρχης. Η κάθε νίκη, η κάθε προσωρινή ισορρόπηση στο ανηφόρισμα, γιομίζει χαρά το κάθε ζωντανό, που αναπνέει, θρέφεται ερωτεύεται και γεννάει.
Μα μέσα από τη χαρά κι από τον πόνο αναπηδά αιώνια η ελπίδα να ξεφύγομε από τον πόνο, να πλατύνομε τη χαρά.
Κι αρχίζει πάλι το ανηφόρισμα, ο πόνος, και ξαναγεννιέται η χαρά και ξαναπηδά η νέα ελπίδα. Ποτέ δεν κλείνει ο κύκλος. Δεν είναι κύκλος, είναι ένας στρόβιλος, που αιώνια ανεβαίνει πλαταίνοντας, ξετυλίγονας τον τρισυπόστατον αγώνα.
Νίκος Καζαντζάκης, Ασκητική
Δευτέρα 8 Νοεμβρίου 2010
ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ......
392: Ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου Μέγας Θεοδόσιος καταργεί με διάταγμά του την ειδωλολατρία και απαγορεύει την προσέλευση σε ειδωλολατρικούς ναούς.
1901: Βίαιες συμπλοκές ξεσπούν στο κέντρο της Αθήνας, με αφορμή τη μετάφραση του Ευαγγελίου στη δημοτική από τον Αλέξανδρο Πάλλη (Ευαγγελικά). Κατά τις συγκρούσεις σκοτώνονται 8 άνθρωποι και τραυματίζονται 80. Η Δημοτική θα αναγνωριστεί ως επίσημη γλώσσα του ελληνικού κράτους 75 χρόνια αργότερα.
1923: Αποτυχημένο πραξικόπημα του Χίτλερ στο Μόναχο, που έμεινε στην ιστορία ως «Το Πραξικόπημα της Μπιραρίας».
1926: Ιδρύεται στη Λευκωσία ο ΑΠΟΕΛ (Αθλητικός Ποδοσφαιρικός Όμιλος Ελλήνων Λευκωσίας). Μαζί με τη μεγάλη της αντίπαλο «Ομόνοια» είναι οι δύο κορυφαίες ομάδες της Κύπρου.
1961: Ο Γεώργιος Παπανδρέου κηρύσσει τον «Ανένδοτο» μετά τις εκλογές της «βίας και νοθείας».
1977: Ο Μανώλης Ανδρόνικος ανακαλύπτει τον τάφο του μακεδόνα βασιλιά Φίλιππου στη Βεργίνα. Πρόκειται για μία από τις μεγαλύτερες αρχαιολογικές ανακαλύψεις του 20ου αιώνα.
Γεννησεις
1847: Μπραμ Στόκερ, ιρλανδός συγγραφέας. («Ο Δράκουλας») [θαν. 20/4/1912]
1895: Φώτης Κόντογλου, αγιογράφος και λογοτέχνης από τις Κυδωνιές (Αϊβαλί) της Μικράς Ασίας. [θαν. 13/7/1965]
1922: Κρίστιαν Μπάρναρντ, νοτιοαφρικανός καρδιοχειρουργός, που το 1967 πραγματοποίησε την πρώτη εγχείρηση ανοιχτής καρδιάς. [θαν. 2/9/1922]
Θανατοι
1674: Τζον Μίλτον, άγγλος ποιητής. («Paradise Lost») [γεν. 9/12/1608]
1986: Βιατσεσλάβ Μολότοφ, πρώην ηγετικό στέλεχος των μπολσεβίκων («Σύμφωνο Ρίμπεντροπ-Μολότωφ»). Το όνομά του φέρουν οι αυτοσχέδιες βόμβες («βόμβες Μολότοφ»). [γεν. 25/2/1890]
2005: Αλέκος Αλεξανδράκης, ηθοποιός. [γεν. 27/11/1928]
ΠΗΓΗ: ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ.GR
1901: Βίαιες συμπλοκές ξεσπούν στο κέντρο της Αθήνας, με αφορμή τη μετάφραση του Ευαγγελίου στη δημοτική από τον Αλέξανδρο Πάλλη (Ευαγγελικά). Κατά τις συγκρούσεις σκοτώνονται 8 άνθρωποι και τραυματίζονται 80. Η Δημοτική θα αναγνωριστεί ως επίσημη γλώσσα του ελληνικού κράτους 75 χρόνια αργότερα.
1923: Αποτυχημένο πραξικόπημα του Χίτλερ στο Μόναχο, που έμεινε στην ιστορία ως «Το Πραξικόπημα της Μπιραρίας».
1926: Ιδρύεται στη Λευκωσία ο ΑΠΟΕΛ (Αθλητικός Ποδοσφαιρικός Όμιλος Ελλήνων Λευκωσίας). Μαζί με τη μεγάλη της αντίπαλο «Ομόνοια» είναι οι δύο κορυφαίες ομάδες της Κύπρου.
1961: Ο Γεώργιος Παπανδρέου κηρύσσει τον «Ανένδοτο» μετά τις εκλογές της «βίας και νοθείας».
1977: Ο Μανώλης Ανδρόνικος ανακαλύπτει τον τάφο του μακεδόνα βασιλιά Φίλιππου στη Βεργίνα. Πρόκειται για μία από τις μεγαλύτερες αρχαιολογικές ανακαλύψεις του 20ου αιώνα.
Γεννησεις
1847: Μπραμ Στόκερ, ιρλανδός συγγραφέας. («Ο Δράκουλας») [θαν. 20/4/1912]
1895: Φώτης Κόντογλου, αγιογράφος και λογοτέχνης από τις Κυδωνιές (Αϊβαλί) της Μικράς Ασίας. [θαν. 13/7/1965]
1922: Κρίστιαν Μπάρναρντ, νοτιοαφρικανός καρδιοχειρουργός, που το 1967 πραγματοποίησε την πρώτη εγχείρηση ανοιχτής καρδιάς. [θαν. 2/9/1922]
Θανατοι
1674: Τζον Μίλτον, άγγλος ποιητής. («Paradise Lost») [γεν. 9/12/1608]
1986: Βιατσεσλάβ Μολότοφ, πρώην ηγετικό στέλεχος των μπολσεβίκων («Σύμφωνο Ρίμπεντροπ-Μολότωφ»). Το όνομά του φέρουν οι αυτοσχέδιες βόμβες («βόμβες Μολότοφ»). [γεν. 25/2/1890]
2005: Αλέκος Αλεξανδράκης, ηθοποιός. [γεν. 27/11/1928]
ΠΗΓΗ: ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ.GR
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)